belgradczyk (język polski)
- wymowa:
- IPA: [bɛlˈɡraṭʧ̑ɨk], AS: [belgraṭčyk], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.• udziąs.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) mieszkaniec Belgradu[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik belgradczyk belgradczycy dopełniacz belgradczyka belgradczyków celownik belgradczykowi belgradczykom biernik belgradczyka belgradczyków narzędnik belgradczykiem belgradczykami miejscownik belgradczyku belgradczykach wołacz belgradczyku belgradczycy - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) mieszkaniec
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Belgrad mrz
- forma żeńska belgradka ż
- przym. belgradzki
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) Nazwy mieszkańców miast, osiedli i wsi piszemy małą literą[2].
- tłumaczenia:
- baskijski: (1.1) belgradar
- bułgarski: (1.1) белградчанин m
- czeski: (1.1) Bělehraďan m
- esperanto: (1.1) beogradano
- francuski: (1.1) Belgradois m
- niemiecki: (1.1) Belgrader m
- słowacki: (1.1) Belehradčan m
- źródła:
- ↑
Nazwy państw świata, ich stolic i mieszkańców, oprac. Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej przy Głównym Geodecie Kraju, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, Warszawa 2007, ISBN 978-83-239-9999-7, s. 38. - ↑ Hasło „Nazwy mieszkańców miast, osiedli i wsi” w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.