błazeństwo (język polski)
błazeństwo (1.1)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) niedorzeczne zachowanie się[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik błazeństwo błazeństwa dopełniacz błazeństwa błazeństw celownik błazeństwu błazeństwom biernik błazeństwo błazeństwa narzędnik błazeństwem błazeństwami miejscownik błazeństwie błazeństwach wołacz błazeństwo błazeństwa - przykłady:
- (1.1) Te jego błazeństwa już mnie nie bawią.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) błazenada, błaznowanie
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. błazen mos, błaznowanie n
- czas. błaźnić, błaznować ndk.
- przym. błazeński
- związki frazeologiczne:
- przysłowie: polski most, niemiecki post, włoskie nabożeństwo, to wszystko błazeństwo
- etymologia:
- pol. błazen + -stwo
- uwagi:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.1) блазенства n
- ukraiński: (1.1) блазенство n
- źródła:
- ↑
Hasło „błazeństwo” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.