adwersarz (język polski)
- wymowa:
- IPA: [adˈvɛrsaʃ], AS: [adversaš], zjawiska fonetyczne: wygł.,
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) przest. oponent, rywal
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik adwersarz adwersarze dopełniacz adwersarza adwersarzy celownik adwersarzowi adwersarzom biernik adwersarza adwersarzy narzędnik adwersarzem adwersarzami miejscownik adwersarzu adwersarzach wołacz adwersarzu adwersarze - przykłady:
- (1.1) Podczas dyskusji moi adwersarze nie skupiali się na merytorycznej istocie sprawy.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) przeciwnik, polemista
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz.
- forma żeńska adwersarka ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. adversarius[1] → wróg
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) adversary, opponent
- arabski: (1.1) عدو، خصم، غريم، ند
- baskijski: (1.1) aurkari
- duński: (1.1) opponent w
- esperanto: (1.1) adversulo
- hiszpański: (1.1) adversario m, oponente m
- kaszubski: (1.1) procëmnik m, przecywnik m
- kataloński: (1.1) adversari m
- łaciński: (1.1) adversator m, adversarius m
- niemiecki: (1.1) Opponent m, Gegner m
- ukraiński: (1.1) супротивник m
- włoski: (1.1) avversario m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.