Wiktor (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈvʲiktɔr], AS: [vʹiktor], zjawiska fonetyczne: zmięk.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna
- (1.1) imię męskie; zob. też Wiktor w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Wiktor Wiktorowie dopełniacz Wiktora Wiktorów celownik Wiktorowi Wiktorom biernik Wiktora Wiktorów narzędnik Wiktorem Wiktorami miejscownik Wiktorze Wiktorach wołacz Wiktorze Wiktorowie depr. M. i W. lm: (te) Wiktory - przykłady:
- (1.1) Wiktor po ukończeniu szkoły średniej wstąpił do szkoły wyższej.
- (1.1) Trzygodzinny spektakl osnuty jest na motywach „Człowieka śmiechu”, romantycznej powieści Wiktora Hugo[1].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) pan Wiktor • brat / kuzyn / wujek / dziadek Wiktor • mężczyzna imieniem (o imieniu) Wiktor • święty / błogosławiony Wiktor • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Wiktor • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Wiktor • otrzymać / dostać / przybrać imię Wiktor • dzień imienin / imieniny Wiktora • na Wiktora (o dniu)
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. wiktor m, wiktoria ż, Wiktorowa ż
- forma żeńska Wiktoria ż
- zdrobn. Wiktorek m
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. Victor < łac. victor[2]
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
- (1.1) Imię synonimiczne z imieniem Wincenty[2].
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Victor
- arabski: (1.1) فيكتور m
- baskijski: (1.1) Viktor
- białoruski: (1.1) Віктар m
- bułgarski: (1.1) Виктор m
- czeski: (1.1) Viktor m
- esperanto: (1.1) Viktoro
- hiszpański: (1.1) Víctor m
- karpatorusiński: (1.1) Віктор m
- kaszubski: (1.1) Wiktór m
- kataloński: (1.1) Víctor
- litewski: (1.1) Viktoras m
- łaciński: (1.1) Victor m
- nowogrecki: (1.1) Βίκτωρας m
- rosyjski: (1.1) Виктор m
- słowacki: (1.1) Viktor m
- szwedzki: (1.1) Viktor w
- ukraiński: (1.1) Віктор m
- węgierski: (1.1) Viktor
- włoski: (1.1) Vittorio m
- źródła:
- ↑ Roman Pawłowski, Debiutancką blues-operę Jacka Kaczmarskiego pokazano w Warszawie, „Gazeta Wyborcza”, 21/11/1994, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- 1 2 Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 749.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.