Wandal (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈvãndal], AS: [vãndal], zjawiska fonetyczne: nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) hist. etn. przedstawiciel starożytnego ludu germańskiego; zob. też Wandalowie w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Wandal Wandalowie dopełniacz Wandala Wandalów celownik Wandalowi Wandalom biernik Wandala Wandalów narzędnik Wandalem Wandalami miejscownik Wandalu Wandalach wołacz Wandalu Wandalowie - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. wandal m, wandalizm mrz, wandalski m
- przym. wandalski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. Vandali < łac. Vandalus
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Vandal
- baskijski: (1.1) bandalo
- białoruski: (1.1) вандал m
- bułgarski: (1.1) вандал m
- czeski: (1.1) Vandal m
- esperanto: (1.1) vandalo
- hiszpański: (1.1) vándalo m
- rosyjski: (1.1) ванда́л m
- słowacki: (1.1) Vandal m
- włoski: (1.1) vandalo m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.