Toskańczyk (język polski)
- wymowa:
- IPA: [tɔˈskãj̃n͇ʧ̑ɨk], AS: [toskãĩ ̯ṇčyk], zjawiska fonetyczne: nazal.• rozs. artyk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) mieszkaniec Toskanii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Toskańczyk Toskańczycy dopełniacz Toskańczyka Toskańczyków celownik Toskańczykowi Toskańczykom biernik Toskańczyka Toskańczyków narzędnik Toskańczykiem Toskańczykami miejscownik Toskańczyku Toskańczykach wołacz Toskańczyku Toskańczycy - przykłady:
- (1.1) Mój mąż jest rodowitym Toskańczykiem pochodzącym z Lukki.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) Włoch
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Toskania ż
- forma żeńska Toskanka ż
- przym. toskański
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. Toskania + -czyk
- uwagi:
- tłumaczenia:
- baskijski: (1.1) toskanar
- bułgarski: (1.1) тосканец m
- chorwacki: (1.1) Toskanac m
- czeski: (1.1) Toskánec m
- francuski: (1.1) Toscan m
- hiszpański: (1.1) toscano m
- kataloński: (1.1) toscà m
- niemiecki: (1.1) Toskaner m
- rosyjski: (1.1) тосканец m
- słowacki: (1.1) Toskánec m
- słoweński: (1.1) Toskanec m
- włoski: (1.1) toscano m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.