Piemontczyk (język polski)
- wymowa:
- IPA: [pʲjɛ̃ˈmɔ̃nṭʧ̑ɨk], AS: [pʹi ̯ẽmõnṭčyk], zjawiska fonetyczne: zmięk.• udziąs.• nazal.• i → j
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) mieszkaniec Piemontu lub osoba płci męskiej pochodząca z Piemontu
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Piemontczyk Piemontczycy dopełniacz Piemontczyka Piemontczyków celownik Piemontczykowi Piemontczykom biernik Piemontczyka Piemontczyków narzędnik Piemontczykiem Piemontczykami miejscownik Piemontczyku Piemontczykach wołacz Piemontczyku Piemontczycy depr. M. i W. lm: (te) Piemontczyki - przykłady:
- (1.1) Autobiografie Piemontczyka Vittoria Dan Segrego, triesteńczyka Giorgia Voghery i autobiograficzna saga rodzinna rzymianki Clary Sereni stanowią różne przykłady sposobów, w jakie Żydzi włoscy poświadczali własne wybory polityczne (…)[1]
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. piemontyt mrz, Piemont m
- forma żeńska Piemontka ż
- przym. piemoncki, piemontytowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- czeski: (1.1) Piemonťan m
- francuski: (1.1) Piémontais m
- rosyjski: (1.1) пьемонтец m
- włoski: (1.1) piemontese
- źródła:
- ↑ Laura Quercioli Mincer, Ojczyzny ocalonych: powojenna literatura żydowska w Polsce i we Włoszech, Wydawnictwo Uniwersytetu Marie Curie-Sklodowskiej, 2009.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.