Kołobrzeg (język polski)
.JPG.webp)
Kołobrzeg (1.1)
- wymowa:
- , IPA: [kɔˈwɔbʒɛk], AS: [kou̯obžek], zjawiska fonetyczne: wygł.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
- (1.1) geogr. miasto w Polsce; miasto powiatowe w województwie zachodniopomorskim; zob. też Kołobrzeg w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1) blm
przypadek liczba pojedyncza mianownik Kołobrzeg dopełniacz Kołobrzegu[1] celownik Kołobrzegowi biernik Kołobrzeg narzędnik Kołobrzegiem miejscownik Kołobrzegu wołacz Kołobrzegu - przykłady:
- (1.1) W Kołobrzegu odbywał się festiwal piosenki.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) być w Kołobrzegu • jechać do Kołobrzegu
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kołobrzeżanin m, kołobrzeżanka ż
- przym. kołobrzeski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. Salsae Cholbergiensis aecclesiae episcopus
- uwagi:
- wcześniej polski egzonim (1883)[2]; nazwa ustalona urzędowo 19 maja 1946[1].
- tłumaczenia:
- japoński: (1.1) コウォブジェク
- kaszubski: (1.1) Kòlbrzég m[3], Kòlberg m[4]
- łaciński: (1.1) Colubrega ż
- niemiecki: (1.1) Kolberg
- pomorski: (1.1) Kòlberg
- rosyjski: (1.1) Колобжег m
- źródła:
- 1 2 Zarządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 7 maja 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. 1946, Nr 44, poz. 85)
- ↑ Kołobrzeg w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom IV (Kęs – Kutno) z 1883 r.
- ↑ Stefan Ramułt, Słownik języka pomorskiego czyli kaszubskiego,, Kraków 1893.
- ↑ Hasło „Kołobrzeg” w: Eugeniusz Gòłąbk, Słownik polsko-kaszubski, Skarbnica Kaszubska, s. 686.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.