Deklination (język niemiecki)
Deklination (1.2)
- wymowa:
- lp IPA: [ˌdeklinaˈʦi̯oːn] lm IPA: [ˌdeklinaˈʦi̯oːnən]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) gram. deklinacja
- (1.2) astr. deklinacja
- (1.3) fiz. deklinacja (magnetyczna)
- odmiana:
- (1.1-3)[1]
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik die Deklination die Deklinationen dopełniacz der Deklination der Deklinationen celownik der Deklination den Deklinationen biernik die Deklination die Deklinationen - przykłady:
- (1.1) In der ungarischen Sprache gibt es keine Deklination. → W języku węgierskim nie ma deklinacji.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.2) Abweitung[2]
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) Flexion, Beugung
- hiponimy:
- (1.1) schwache Deklination, starke Deklination, gemischte Deklination
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Deklinieren n
- czas. deklinieren
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. declinatio
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Niemiecki - Słownictwo gramatyczne
- źródła:
- ↑ Deklinacja rzeczowników w jęz. niemieckim
- ↑ J. Smoleński, Polskie słownictwo geograficzne, Kraków, 1925, dostęp 01.01.2022
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.