Beneluks (język polski)
Beneluks (1.1)
- wymowa:
- IPA: [bɛ̃ˈnɛluks], AS: [bẽneluks], zjawiska fonetyczne: nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy, nazwa własna
- (1.1) geogr. region w Europie Zachodniej, składający się z trzech sąsiadujących ze sobą monarchii: Belgii, Holandii i Luksemburga; zob. też Beneluks w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Beneluks Beneluksy dopełniacz Beneluksu Beneluksów celownik Beneluksowi Beneluksom biernik Beneluks Beneluksy narzędnik Beneluksem Beneluksami miejscownik Beneluksie Beneluksach wołacz Beneluksie Beneluksy - przykłady:
- (1.1) Monarchie przetrwały w Skandynawii, w krajach Beneluksu i w Wielkiej Brytanii.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) war. Benelux
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- niderl. Benelux < niderl. België + Nederland + Luxemburg → Belgia + Holandia + Luksemburg
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Benelux
- białoruski: (1.1) Бенілюкс
- bośniacki: (1.1) Beneluks
- francuski: (1.1) Benelux
- litewski: (1.1) Beniliuksas
- niderlandzki: (1.1) Benelux m
- rosyjski: (1.1) Бенилюкс
- ukraiński: (1.1) Бенілюкс
- źródła:
Beneluks (język bośniacki)
Beneluks (1.1)
- zapisy w ortografiach alternatywnych:
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.