żyrant (język polski)
- wymowa:
- (1.1) lp żyrant, IPA: [ˈʒɨrãnt], AS: [žyrãnt], zjawiska fonetyczne: nazal.; lm żyranci
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) ekon. osoba poręczająca za kogoś spłatę sumy wekslowej; zob. też żyrant w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik żyrant żyranci dopełniacz żyranta żyrantów celownik żyrantowi żyrantom biernik żyranta żyrantów narzędnik żyrantem żyrantami miejscownik żyrancie żyrantach wołacz żyrancie żyranci - przykłady:
- (1.1) W tym wekslu jest feler, jeden żyrant niepewny![1]
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) poręczyciel
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. żyrowanie n
- czas. podżyrować dk., żyrować ndk.
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- niem. Girant < wł. girante (obracający się)[2][3]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ W. Reymont Ziemia obiecana
- ↑ Hasło „żyrant” w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, wyd. 1995 i nn.
- ↑ Hasło „żyrant” w: Słownik wyrazów obcych PWN, oprac. Lidia Wiśniakowska, PWN, Warszawa 2007, ISBN 978-83-01-14196-7, s. 1016.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.