żwacz (język polski)
- wymowa:
- (1.1) lp żwacz, IPA: [ʒvaʧ̑], AS: [žvač]; lm żwacze
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) zool. jeden z przedżołądków u przeżuwaczy; zob. też żwacz (przeżuwacze) w Wikipedii
- (1.2) anat. mięsień żuchwy; zob. też mięsień żwacz w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik żwacz żwacze dopełniacz żwacza żwaczy celownik żwaczowi żwaczom biernik żwacz żwacze narzędnik żwaczem żwaczami miejscownik żwaczu żwaczach wołacz żwaczu żwacze - przykłady:
- (1.1) Roztarty pokarm trafia do żwacza skąd ponownie wraca do jamy gębowej.
- (1.2) Skurcze żwacza unoszą żuchwę.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. żwaczowy
- rzecz. żujka ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) rumen; (1.2) masseter
- bułgarski: (1.1) търбух m
- hiszpański: (1.1) panza ż; (1.2) masetero m
- niemiecki: (1.1) Pansen m
- nowogrecki: (1.1) προστόμαχος m; (1.2) μασητήρας m
- włoski: (1.1) rumine m; (1.2) massetere m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.