źrebić się (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈʑrɛbʲiʨ̑‿ɕɛ], AS: [źrebʹić‿śe], zjawiska fonetyczne: zmięk.• denazal.• zestr. akc.
-
- znaczenia:
czasownik niedokonany
- (1.1) zool. w odniesieniu do klaczy, oślicy lub zebry: rodzić młode
- odmiana:
- przykłady:
- (1.1) Kiedy klacz ma się źrebić, odłącza się od stada i szuka ustronnego miejsca.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. źrebię, źrebak, źrebiec, źrebaczek
- przym. źrebięcy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) por. cielić się • jagnić się • kocić się • szczenić się
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) foal
- białoruski: (1.1) жарабіцца
- duński: (1.1) fole
- francuski: (1.1) pouliner
- hiszpański: (1.1) parir (un potro)
- kaszubski: (1.1) zgrzébic sã
- niemiecki: (1.1) fohlen
- nowogrecki: (1.1) γεννώ (πουλάρι)
- rosyjski: (1.1) жеребиться
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.