świeczka (język polski)
świeczki (1.2)
- wymowa:
- IPA: [ˈɕfʲjɛʧ̑ka], AS: [śfʹi ̯ečka], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• i → j
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) zdrobn. od: świeca
- (1.2) mała lub cienka świeca
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik świeczka świeczki dopełniacz świeczki świeczek celownik świeczce świeczkom biernik świeczkę świeczki narzędnik świeczką świeczkami miejscownik świeczce świeczkach wołacz świeczko świeczki - przykłady:
- (1.1) Kiedy umarła, setki świeczek na jej grobie stawiali, Żydzi i nie Żydzi[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. świeca ż, świecznik m
- zdrobn. świeczuszka ż
- przym. świecowy, świetlny
- związki frazeologiczne:
- chodzi jakby świeczkę zeżarł • konaj, mężu, konaj, bo świeczka pożyczona • Panu Bogu świeczkę i diabłu ogarek • świeczki w oczach stanęły
- etymologia:
- pol. świeca + -ka
- uwagi:
- tłumaczenia:
- dla języków nierozróżniających zdrobnień zobacz listę tłumaczeń w haśle: świeca
- źródła:
- ↑ Henryk Grynberg, Drohobycz, Drohobycz, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.