łacny (język polski)
przymiotnik
- (1.1) st.pol. łatwy[1]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik łacny łacna łacne łacni łacne dopełniacz łacnego łacnej łacnego łacnych celownik łacnemu łacnej łacnemu łacnym biernik łacnego łacny łacną łacne łacnych łacne narzędnik łacnym łacną łacnym łacnymi miejscownik łacnym łacnej łacnym łacnych wołacz łacny łacna łacne łacni łacne - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. łacność ż
- przysł. łacnie, łacno
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- ↑ jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
- tłumaczenia:
- zobacz listę tłumaczeń w haśle: łatwy
- źródła:
- ↑ Radosław Grześkowiak, Ewa Nawrocka, Bolesław Oleksowicz, Stanisław Rosiek, Między tekstami 2. Renesans. Barok. Oświecenie (echa współczesne), wyd. III, wyd. słowo / obraz terytoria, Gdańsk 2005, s. 63.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.