χορεία

Ancient Greek

From χορός (khorós, “dance, choir”) +‎ -είᾱ (-eíā).

χορείᾱ • (khoreíā) f (genitive χορείᾱς); first declension

First declension of ἡ χορείᾱ; τῆς χορείᾱς (Attic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ χορείᾱ hē khoreíā	τὼ χορείᾱ tṑ khoreíā	αἱ χορεῖαι hai khoreîai
Genitive	τῆς χορείᾱς tês khoreíās	τοῖν χορείαιν toîn khoreíain	τῶν χορειῶν tôn khoreiôn
Dative	τῇ χορείᾳ têi khoreíāi	τοῖν χορείαιν toîn khoreíain	ταῖς χορείαις taîs khoreíais
Accusative	τὴν χορείᾱν tḕn khoreíān	τὼ χορείᾱ tṑ khoreíā	τᾱ̀ς χορείᾱς tā̀s khoreíās
Vocative	χορείᾱ khoreíā	χορείᾱ khoreíā	χορεῖαι khoreîai
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.