Szczucin

Położenie geograficzne: 50°18′32.60″N 21°04′29.30″E

W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do ówczesnego województwa tarnowskiego.

Szczucin jako miasto pojawił się w dokumentach w 1745 r. a w 1934 r. w wyniku reformy administracyjnej prawa miejskie utracił (miał mniej niż 3000 mieszkańców) zaś 1 stycznia 2009 r. znów stał się miastem.

Miejscowość położona była przy starym wodnym szlaku handlowym, w odległości jednego dnia drogi od Krakowa i od Sandomierza. Był tu dogodny punkt do cumowania tratew, szkut i galarów spławianych Wisłą. Jeszcze w 1722 r. istniał w Szczucinie port flisacki.

Po pierwszym rozbiorze Polski w 1772 r. miejscowość zeszła do roli niewiele znaczącego miasteczka na pn. krańcu Galicji, stawała się coraz bardziej wsią, a pobliska Wisła przestała być drogą wodną, stała się granicą dwóch zaborów.

• Do dnia dzisiejszego zachowany układ urbanistyczny miasta z XVIII w. z czworobocznym rynkiem i siecią ulic podporządkowaną przebiegowi głównych dróg
• We wschodniej pierzei rynku stoi barokowy kościół św. Marii Magdaleny z 1680 r., wzniesiony na miejscu poprzedniego, znanego z dokumentów z XIV w. Przebudowany w 1873 i znacznie rozszerzony w 1905 r., posiada kolebkowo sklepione prezbiterium i drewniany strop w nawie, ozdobiony trzema plafonami pędzla Karola Frycza wykonanymi w 1908 r.
• Cmentarz żydowski
• Park pałacowy z ogrodzeniem i kordegardą
• Na miejscowym cmentarzu, w otoczeniu pomników nagrobnych stoi neogotycka kaplica grobowa Boguszów. Wybudowano ją w 1877 roku. Murowana i otynkowana, ozdobiona jest na narożach lizenami, arkadowym fryzem poniżej pasa gzymsu wieńczącego i trójkątnym szczytem z arkadami

• Dąbrowa Tarnowska w odległości 20 km, szlak znakowany na niebiesko.
• Bolesław (powiat dąbrowski) – klasycystyczny dwór wzniesiony na pocz. XIX w., otoczony rozległym parkiem krajobrazowym. Nakryty czterospadowym dachem, a jego wejście zdobi kolumnowy portyk.

W Szczucinie ulokowano jedyne w Polsce i Europie Muzeum Drogownictwa, obecnie będące Wydziałem Historii Drogownictwa Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Na obszarze ok. 2 ha znajduje się kilkadziesiąt starych maszyn i urządzeń drogowych: walców, ciągników, lokomobil, a także bogaty zbiór znaków drogowych, słupów kilometrowych, urządzeń pomiarowych. W budynku muzeum natomiast zgromadzono m.in.: dokumenty, projekty, mundury służb drogowych i makiety urządzeń. Zbiór jest stopniowo powiększany.