Zygmunt Morawski ps. „Bem” (ur. w styczniu 1921 w Pruszkowie pod Warszawą, zm. 7 sierpnia 1943) – hubalczyk, podporucznik Wojska Polskiego.

Życiorys

Zygmunt Morawski był synem Mariana Morawskiego, oficera armii carskiej Rosji, a następnie Wojska Polskiego .

Zygmunt wstąpił ochotniczo do wojska po zdanej maturze w 1938 roku. Nie wiadomo, w jakiej jednostce służył podczas kampanii wrześniowej. Do oddziału majora Henryka Dobrzańskiego dołączył w drodze z Puszczy Augustowskiej do Warszawy i pozostał w nim do czasu jego rozwiązania. Służył w szwadronie. Po śmierci „Hubala” był dowódcą jednej z grup udających się na spotkanie z jego następcą. Po rozwiązaniu oddziału przebywał w Warszawie, a następnie przez Węgry i Turcję dostał się na Bliski Wschód. Przebywał w końcu 1940 w polskim obozie w Latrum w Palestynie. Walczył następnie w szeregach Pułku Ułanów Karpackich w ramach Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich gen. Kopańskiego.

Niejasne są okoliczności jego śmierci. W „Biuletynie Wolnej Polski” napisano, że nieustraszony partyzant oddziału „Hubala” z roku 1939–1940, kawaler orderu Virtuti Militari, został doprowadzony do samobójstwa. Wedle informacji rodziny, „Bem” zginął w pojedynku. Przyczyną miało być, wysunięte przez innego oficera, oskarżenie ojca Zygmunta o komunizm i w następstwie spoliczkowanie tegoż oficera przez „Bema”  . W takiej sytuacji samobójstwo mogło zostać przedstawione jako wersja oficjalna. Śmierć poniósł 7 sierpnia 1943.

Przypisy

Bibliografia

• AndrzejA. Igielski AndrzejA., Tajemnica śmierci ppor. Zygmunta Morawskiego - Bema [online] [dostęp 2024-02-05] .
• PaulinaP. Rus PaulinaP., Losy hubalczyków po rozwiązaniu Oddziału Wydzielonego Wojska Polskiego, [w:] PrzemysławP. Wywiał, AndrzejA. Ziarko (red.), Bezpieczeństwo współczesnego świata: doświadczenia i perspektywy, Kraków 2018, s. 131-150 .
• MarekM. Szymański MarekM., Oddział majora Hubala, Warszawa: Książka i Wiedza, 1986, s. 153–156, ISBN 83-05-11561-5 .