Zygmunt Bezeg
Longin
podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia

16 marca 1893
Zahajpol

Data śmierci

13 kwietnia 1971

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier,
Wojsko Polskie,
Związek Walki Zbrojnej

Formacja

Legiony Polskie
Korpus Ochrony Pogranicza

Jednostki

5 Pułk Piechoty,
6 Pułk Piechoty Legionów,
86 Pułk Piechoty,
19 Dywizja Piechoty,
55 Pułk Piechoty,
2 Okr. Urz. WFiPW,
Batalion KOP „Stołpce”,
1 Pułk Strzelców Podhalańskich,
OZ 21 DP

Stanowiska

I oficer sztabu dywizji,
dowódca batalionu,
kierownik Okr. Urz. WFiPW

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)

Odznaczenia

Zygmunt Longin Bezeg, ps. „Longin” (ur. 16 marca 1893 w Zahajpolu, zm. 13 kwietnia 1971) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 16 marca 1893 w Zahajpolu, pow. kołomyjski, jako syn Alfreda i Heleny Stefanii z Przybylskich. Przed 1914 podjął studia filozoficzne. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 5 pułku piechoty w składzie I Brygady. Po przejściu frontu w bitwie pod Rarańczą w połowie lutego 1918 został internowany i był osadzony obozie w Talaborfalva. W styczniu 1919 został mianowany na podporucznika.

Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę nieodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 6 pułku piechoty Legionów, za co otrzymał Order Virtuti Militari. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1924, 1932, jako oficer nadetatowy 86 pułku piechoty z Mołodeczna pełnił stanowisko pierwszego oficera sztabu 19 Dywizji Piechoty w Wilnie. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925. Służył w 55 pułku piechoty w Lesznie, gdzie pełnił stanowiska dowódcy II batalionu (1927) oraz dowódcy III batalionu do 23 grudnia 1929, gdy został mianowany kierownikiem 2 Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego. Następnie został przeniesiony do służby w Korpusie Ochrony Pogranicza i był dowódcą batalionu KOP „Stołpce” od 28 stycznia 1931. Wówczas został awansowany na stopień podpułkownika piechoty. Stanowisko dowódcy batalionu KOP „Stołpce” pełnił do 21 marca 1935, po czym został przeniesiony z KOP na stanowisko zastępcy dowódcy 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu.

W czasie mobilizacji w sierpniu 1939 został przeniesiony na stanowisko dowódcy Ośrodka Zapasowego 21 Dywizji Piechoty Górskiej. Po wybuchu II wojny światowej i kampanii wrześniowej kierowany przez niego improwizowany pułk działał w rejonie Żurawna, a od 17 września 1939 był podporządkowany Grupie „Stryj”, po czym z rozkazu Naczelnego Wodza miał maszerować na Sokołów–Bolechów. Później był internowany na obszarze Węgier, gdzie jako p.o. pułkownika pod pseudonimem „Longin” od listopada 1940 do stycznia 1941 był komendantem Wojskowej Bazy Wywiadowczo-Łącznikowej (Baza 1) Związku Walki Zbrojnej. Był więziony w niemieckim obozie koncentracyjnym Mauthausen.

Po wojnie pozostawał podpułkownikiem w stanie spoczynku. Przez wiele lat pracował w Krakowskiem Przedsiębiorstwie Robót Drogowych.

Zmarł 13 kwietnia 1971. Został pochowany na Cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie (kwatera LXXXI-12-39).

Był dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy ożenił się z Wandą z Mierzwińskich (1894–1947), z którą miał synów Stanisława (1920–1941) i Tadeusza (1927–2007), później był mężem Heleny Jastrzębskiej (1910–1987).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Zygmunt Bezeg. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2018-03-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-01)].
  2. Zygmunt Longin Bezeg [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2022-08-31].
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 411.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 353.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 87, 373.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 74, 324.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 179.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 29.
  9. Jednodniówka 55 Poznańskiego Pułku Piechoty. 1927. s. 8.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 69.
  11. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 20, s. 385, 23 grudnia 1929.
  12. Obsada oficerska B KOP „Nowogródek” ↓.
  13. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 30.
  14. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 5, s. 35, 21 marca 1935.
  15. Wiśniewska i Promińska 2013 ↓, s. 9.
  16. Ryszard Dalecki. Działania Armii „Karpaty” na „przyczółku rumuńskim” w 1939 r. (cz. II). Przemyskie Zapiski Historyczne”. Tom IV–V (1986–1987), s. 182–184, 191, 1987. ISSN 0860-0317.
  17. Tajne polskie organizacje polityczne i wojskowe. W: Andrzej Przewoźnik: Polacy w Królestwie Węgier 1939–1945. Budapeszt: Print Páros Bt., 2006, s. 27–28. ISBN 963-86671-4-1.
  18. 1 2 3 4 5 6 Zygmunt Bezeg. Nekrolog. Dziennik Polski”. Nr 87, s. 4, 15 kwietnia 1971.
  19. Zygmunt Bezeg. math.wvu.edu. [dostęp 2018-03-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-03-31)].
  20. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Zygmunt Bezeg. rakowice.eu. [dostęp 2018-03-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-27)].
  21. Zygmunt Longin (Zygmunt Leopold ?) Bezeg & Wanda Mierzwińska [online], math.wvu.edu [dostęp 2022-08-31].
  22. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Helena Bezeg. rakowice.eu. [dostęp 2018-03-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-27)].
  23. M.P. z 1931 r. nr 87, poz. 137 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  24. M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
  25. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 19 z 12 grudnia 1929, s. 371.
  26. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.