Zofia Vetulani (ur. 30 marca 1893 w Tarnowie, zm. 23 września 1981 w Warszawie) – polska urzędniczka państwowa, działaczka społeczna i polityczna. W II Rzeczypospolitej urzędniczka w dziale budżetowym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (1921–1939). W czasie II wojny światowej internowana w Rumunii (1939–1945), gdzie pracowała m.in. jako sekretarka zarządu koła kobiet przy Amerykańskiej Komisji Pomocy Polakom – YMCA w obozie uchodźców w Braili i w Drăgășani oraz sekretarka konsula generalnego RP Jerzego Lechowskiego. W Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej urzędniczka wydziałów finansowych i budżetowych: Urzędu Pełnomocnika Rządu RP na Okręg Mazurski (1945–1947), Urzędu Wojewódzkiego w Olsztynie (1947–1950) i prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Olsztynie (1950–1958).

Życiorys

Zofia Vetulani urodziła się 30 marca 1893 w Tarnowie. Była córką inżyniera Franciszka Vetulaniego (1856–1921) i Katarzyny z domu Ipohorskiej-Lenkiewicz (1868–1915). Miała troje rodzeństwa: brata Stanisława oraz siostry Marię i Cecylię.

W 1911 ukończyła Prywatne Gimnazjum Żeńskie Heleny Strażyńskiej w Krakowie. W latach 1911–1916 studiowała filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W 1917 ukończyła roczny kurs dla abiturientów szkół średnich Akademii Handlowej w Krakowie.

Pracę zawodową rozpoczęła jako aspirantka służby kasowej w Komunalnej Kasie Oszczędności Miasta Tarnowa (od 1 stycznia 1918 do 31 grudnia 1920). 1 stycznia 1921 została zatrudniona w dziale budżetowym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Warszawie, gdzie pracowała kolejno jako stażystka, kontroler i skarbnik w stopniu podreferendarza aż do wybuchu II wojny światowej.

7 września 1939, po niemieckiej agresji na Polskę, Zofia Vetulani została ewakuowana z Warszawy na wniosek ministra spraw wewnętrznych, z poleceniem wywozu z kraju pieniędzy, pieczęci i dokumentów ministerialnych. Dziesięć dni później, wraz z częścią członków rządu, przekroczyła granicę polsko-rumuńską. Powierzony sobie depozyt aktowy i pieniężny przechowała aż do 22 listopada 1939, kiedy przekazała go dyrektorowi biura MSW Antoniemu Robaczewskiemu. Środki pieniężne zostały zdeponowane na koncie Komisji Ochrony Mienia Państwowego przy Ambasadzie RP w Bukareszcie.

Przez cały okres wojny Zofia Vetulani była internowana w Rumunii. Od grudnia 1939 do lutego 1940 pełniła funkcję społecznej sekretarki zarządu koła kobiet przy Amerykańskiej Komisji Pomocy Polakom – YMCA w obozie uchodźców w Braili. Od lutego do sierpnia 1940 była sekretarką Jerzego Lechowskiego, konsula generalnego RP na okręgi Braila, Galati i Tulcea. W okresie od listopada 1940 do marca 1941 ponownie została sekretarką koła kobiet przy AKPP YMCA w Drăgășani. Następnie była przewodniczącą koła kobiet w Craiovej (od listopada 1941 do listopada 1943) oraz pracownicą fizyczną w polskim zakładzie szewskim w Craiovej (od marca 1944 do czerwca 1945). Wiosną 1945 wstąpiła do Związku Patriotów Polskich w Craiovej.

W lipcu 1945, po powrocie do Polski, Zofia Vetulani zgłosiła się do pracy w Ministerstwie Administracji Publicznej z prośbą o delegację służbową do Olsztyna. Po przyjeździe zamieszkała z siostrą Cecylią i siostrzeńcem Witoldem de Nisau w mieszkaniu przy ulicy Warmińskiej 7. 21 sierpnia 1945 została zatrudniona jako urzędniczka w Wydziale Finansowym Urzędu Pełnomocnika Rządu RP na Okręg Mazurski, a następnie – od początku 1947 roku – pełniła obowiązki kierownika oddziału kontroli rachunkowej Wydziału Budżetowo-Gospodarczego Urzędu Wojewódzkiego w Olsztynie.

Od 1 stycznia 1948, na mocy zarządzenia Ministerstwa Ziem Odzyskanych, została zakwalifikowana do grupy pracowników „o wyjątkowo wysokich kwalifikacjach fachowych w zakresie administracji ogólnej” i awansowana do stopnia referendarza w VII grupie służbowej z prawem do wyższego uposażenia. Od 1 stycznia 1949 do 4 czerwca 1950 była samodzielną księgową i referendarzem w Wydziale Budżetowo-Gospodarczym Urzędu Wojewódzkiego, a od 5 czerwca 1950 do 1 stycznia 1955 w Wydziale Finansowym Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. Następnie objęła stanowisko starszej księgowej w tym samym wydziale. Z dniem 30 czerwca 1958 została przeniesiona w stan spoczynku.

Była członkinią Stronnictwa Pracy i Stronnictwa Demokratycznego.

Zmarła 23 września 1981. Została pochowana w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 218-3-17).

Odznaczenia

• Srebrny Krzyż Zasługi
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości (nie przed 1928)
• Srebrny Krzyż Zasługi (po raz drugi, 1938)
• Srebrny Krzyż Zasługi (po raz trzeci, 1948)

Rodzina

Uwagi

Przypisy