Zespół pedunkularny Lhermitte’a (omamy pedunkularne, halucynoza pedunkularna, halucynacje szypułkowe, ang. [Lhermitte's] peduncular hallucinosis) – rzadki zespół neuropsychiatryczny. Zespół ten spowodowany jest organicznym uszkodzeniem mostu i konarów móżdżku. Objawia się niezwykłymi parahalucynacjami, w których pacjent ma wrażenie, że widzi grupy pomniejszonych osób („liliputów”), małe zwierzątka, bawiące się dzieci. W większości przypadków zachowane jest rozeznanie pacjentów co do nierealności treści halucynacji. Halucynacje często odbierane są przez pacjentów jako kłopotliwe, uciążliwe, niekiedy jako interesujące lub zabawne.

Objawy i przebieg

Charakterystyczne cechy zespołu to (według Kölmela):

  • zwykle występują halucynacje wzrokowe, ale mogą też dotyczyć innych zmysłów
  • zwykle obejmują całe pole widzenia
  • omamy są żywe i pełne ruchu, ale zwykle ubogie w kolory
  • zróżnicowana tematyka halucynacji
  • występują przez wiele dni lub nawet tygodni
  • nie wiadomo, czy ruchy gałek ocznych wywołują te objawy
  • większość epizodów trwa kilka sekund i występuje o zmroku lub w ciemności.

Historia

Jako pierwszy opisał go w 1922 roku Jean Lhermitte. W 1923 roku serię przypadków przedstawił Gilbert Horrax, który dokonał również przeglądu piśmiennictwa, cytując m.in. prace Westphala i Hughlingsa Jacksona. Kolejne przypadki opisał w 1927 roku Ludo van Bogaert.

Przypisy

  1. ↑ Jaracz J. 2.4. Zaburzenia psychiatryczne spowodowane uszkodzeniem lub dysfunkcją mózgu. [w:] : Bilikiewicz A., Pużyński S., Rybakowski J., Wciórka J. (red.) Psychiatria. Tom II. Psychiatria kliniczna. Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner Wrocław 2002 ISBN 83-87944-72-6. s. 125-126
  2. ↑ Pużyński S., Rybakowski J., Wciórka J.:  Psychiatria. Tom 2..  Elsevier Urban & Partner, Wrocław, 2010, s. 125. ISBN 978-83-7609-102-0.
  3. ↑ Peduncular hallucinations. J Neurol (1991) 238:457-459
  4. ↑ Lhermitte J. Syndrome de la calotte pédonculaire. Les troubles psychosensorielles dans les lésions du mésencéphale. „Revue Neurologique”. 38, s. 1359–1365, 1922.
  5. ↑ Van Bogaert L. L’hallucinose pédonculaire. „Revue Neurologique”. 47, s. 608–617, 1927.

Bibliografia

  • Anthony H. Risser, Frank C. Powell. Lhermitte's Peduncular Hallucinosis. 1993
  • Peduncular Hallucinosis: Insights from a Neurosurgical Point of View. Neurosurgery.57(5):E1068, November 2005
  • Stanisław Pużyński, Jacek Wciórka, Janusz Rybakowski: Psychiatria. Psychiatria Kliniczna.. T. 2. Wrocław: Elsevier Urban & Parner, 2011. ISBN 978-83-7609-106-8.

Linki zewnętrzne

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.