Zespół Swyera-Jamesa (ang. Swyer-James syndrome, Swyer-James-Macleod's syndrome) – rzadka choroba płuc będąca powikłaniem obliteracyjnego zapalenia oskrzelików. Zajęte płuco lub jego część nieprawidłowo się rozwija, radiologicznie stwierdza się jednostronne zwiększenie przejrzystości płuca, wywołane zmniejszonym przepływem naczyniowym.

Chorobę opisali w 1953 roku George C. W. James i Paul Robert Swyer, a rok później, niezależnie od nich, angielski pulmonolog William Mathieson Macleod. W 1956 roku francuski lekarz Bret opisał podobne zmiany jako zespół Janusa (Le syndrome de Janus).

Przypisy

  1. ↑ Swyer PR, James GCW. A case of unilateral pulmonary emphysema. „Thorax”. 8, s. 133-136, 1953.
  2. ↑ Macleod WM. Abnormal transradiancy of one lung. „Thorax”. 9, s. 147-153, 1954.
  3. ↑ Bret J. Le syndrome de Janus. „Archives des maladies du coueur et des vaisseaux (Paris)”. 49, s. 468-472, 1956.

Linki zewnętrzne

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.