Zdzisław Otello Horodecki

Zdzisław Otello Horodecki 2020
Data i miejsce urodzenia

1 maja 1948
Olsztyn

Dziedzina sztuki

Malarstwo; grafika użytkowa; architektura wnętrz; wystawiennictwo; scenografia; filozofia

Zdzisław „Otello” Horodecki (ur. 1 maja 1948 w Olsztynie) – polski artysta malarz, grafik, architekt wnętrz, wystawiennik, scenograf.

Życiorys

Pochodzi z polskiej rodziny szlacheckiej herbu Kornic (według Uruskiego) na Podolu, wylegitymowanej ze szlachectwa w latach 1824-1890 i wpisanej do części VI księgi szlacheckiej guberni podolskiej. Syn zesłańców syberyjskich. Mieszka i tworzy w Warszawie.

Ukończył Państwowe Liceum Techniki Teatralnej w Warszawie na wydziale malarstwa scenicznego i scenografii. Studiował malarstwo, grafikę, scenografię i architekturę wnętrz wraz ze studiami muzykologicznymi; ze specjalizacją - teoria muzyki. Doktorat uzyskał w zakresie historii opery. Jego stryjecznym dziadkiem jest znany architekt Władysław Horodecki.

W 1968 roku, w trakcie studiów został przyjęty na podstawie prac do Związku Polskich Artystów Plastyków. Był wówczas najmłodszym zawodowym artystą plastykiem w Polsce. Debiutował wystawą indywidualną malarstwa w Klubie Hybrydy w roku 1969.

Wystawiał indywidualnie w Polsce i za granicą. Jego obrazy znajdują się w zbiorach obcych, w kolekcjach prywatnych i fundacjach o zasięgu międzynarodowym : m.in. w Niemczech, Francji, Hiszpanii, Anglii, we Włoszech, Szwecji, Danii, Japonii, Portugalii, Australii, USA, Rosji.

W latach 70. XX wieku rozpoczął działalność wystawienniczą. Generalny projektant wielu wystaw i ekspozycji handlowych, artystycznych, w kraju i za granicą m.in.: „Fryderyk Chopin” na zamówienie MSZ i Towarzystwa im. Fryderyka Chopina (25 państw) oraz największej wystawy w historii artystycznej fotografiki polskiej „Polska – Kraj – Ludzie” (Maneż - Moskwa 1974), za którą otrzymał wraz z zespołem nagrodę państwową.

Jest autorem koncepcji wielu neonów warszawskich, projektantem plakatów społeczno-politycznych, znaków graficznych, m.in. logo PZPR, znaczków filatelistycznych – serii; medalionów, plakatów filmowych i reklamowych, a także godła kilku instytucji państwowych.

W połowie lat 70. XX wieku wykonał generalny projekt humanizacji wielkiego zakładu przemysłowego Polska Wełna w Zielonej Górze (zostaje generalnym projektantem w drodze wygranego konkursu), jest to jego największe przedsięwzięcie projektowe w życiu. Dotyczy kolorystyki hal, kolorystyki maszyn z uwzględnieniem psychologicznego oddziaływania barw, ubiorów, terenów okalających, elewacji kolorystycznych i zaplecza socjalnego w pojęciu estetyki architektury wnętrz i humanizacji wypoczynku i rekreacji.

Jest autorem plakatów dla Filmu Polskiego, projektów folderów reklamowych oraz czołówki eksportowej rozpoczynającej każdy film polski. Projektant polskich stoisk artystyczno-ekspozycyjnych na Międzynarodowych Festiwalach Filmowych m.in.: w Berlinie Zachodnim, San Sebastián, Santander, Wenecji, San Remo, Karlowych Warach, Moskwie i Cannes oraz ekspozycji artystycznych dotyczących filmów Andrzeja Wajdy, Krzysztofa Zanussiego, Kazimierza Kutza, Krzysztofa Kieślowskiego, Janusza Kijowskiego i Agnieszki Holland. Był generalnym projektantem Festiwali Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku w roku 1980, a także godła tegoż festiwalu.

Przez wiele lat współpracował z Polskim Radiem w redakcji muzycznej oraz literackiej jako recenzent operowy. Jest twórcą najdłuższego serialu biograficznego o Plácido Domingo („Plácido Domingo – Moje życie na scenie”) oraz Teatrów Operowych i Muzycznych PR - napisał 17 premierowych słuchowisk m.in. „Pamiętniki Beniamina F. Pinkertona”, „Tragedia Don Carlosa”, „Otello – maur pokonany, czyli Szekspir i Verdi”.Prowadzi również znaną audycję „Opera Tygodnia”. Jest wówczas uważany, obok Jana Webera, za najbardziej słuchanego autora Polskiego Radia. Na zlecenie Universal Music Group Polska (Deutsche Grammophon, Decca Records, Philips Classics) napisał opracowanie naukowe o fizjologii i funkcji głosu Plácido Domingo pt. „Piramida Dominga”.

Owocem wieloletnich analiz teoretycznych muzyki w powiązaniu z literaturą i malarstwem jest powstanie nowego spojrzenia na sztuki wyższe, określonego mianem „przypadku kreacyjnego”. Tworzy teorię plansjonizmu aleatorystycznego, kierunku, który obejmuje malarstwo, literaturę i muzykę oraz środki przekazu. Całą teorię nowej estetyki i kierunku w sztukach przedstawia w swej pracy „Manifest Aleatoryzmu (teoria neoaleatoryzmu)”.

Przypisy

  1. ↑ S. Uruski: Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. VI, Warszawa 1909, s. 191
  2. ↑ Spisok dworian wniesiennych w dworianskuju rodosławnuju knigu podolskoj gubernii, Kamieniec Podolski 1897, s. 199
  3. ↑ A. Boniecki: Herbarz polski, t. VII, Warszawa 1904, s. 350
  4. ↑ S. Uruski: Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. VI, Warszawa 1909, s. 191
  5. ↑ Główna Komisja Badania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu. Instytut Pamięci Narodowej. Dok. 419/91
  6. 1 2 „Słownik artystów plastyków”, wyd. O.W. ZPAP, Warszawa, 1972.
  7. ↑ P.A.I. Interpress1974. Publikacja PAI Interpress i Ministerstwa Kultury i Sztuki. Katalog i wprowadzenie. Archiwum Państwowe.
  8. ↑ P.P. Pracownie Sztuk Plastycznych. Archiwum projektów i autorów. Wydawnictwo Artystyczno-Graficzne. Polskie Znaczki - Timbre Poste Polonais „Ars Polona” PWPW 1977. Neony warszawskie - „Stolica” 1977
  9. ↑ Aukcja Socrealizmu i pamiątek PRL [online], Ownetic, 18 stycznia 2013 [dostęp 2022-07-31] (pol.).
  10. ↑ „Polish Film”, wydawca „Film Polski - export i import filmów”, Warszawa, nr 3/80,4/80,5/80,2/81.
  11. ↑ Archiwum Polskiego Radia (1986-97). Fonoteka. Tygodnik „Antena”.
  12. ↑ Zdzisław (Otello) Horodecki: Piramida Dominga. trubadur.pl - Ogólnopolski Klub Miłośników Opery "Trubadur" Pod Patronatem Programu II Polskiego Radia, 5 października 2017. [dostęp 2017-11-08].
  13. ↑ „Złote myśli ludzi wielkiego umysłu, talentu i serca - twórcy wizerunku Polski”, Księga 2003, Fundacja Dzieciom „Zdążyć z pomocą”, Warszawa, 2003. Redakcja - Polski Instytut Opiniotwórczy
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.