Zdzisław Grzymirski
podpułkownik dyplomowany artylerii
Data urodzenia

27 sierpnia 1895

Data śmierci

?

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Jednostki

9 Dywizjon Artylerii Konnej
20 Pułk Artylerii Polowej
25 Dywizja Piechoty
Departament Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych

Stanowiska

dowódca baterii artylerii
dowódca dywizjonu artylerii
szef sztabu dywizji
szef wydziału

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Zdzisław Tomasz Michał Grzymirski vel Zdzisław Gross (ur. 27 sierpnia 1895, zm. ?) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. i k. Armii. Na stopień chorążego został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1915 roku w korpusie oficerów artylerii polowej i górskiej. W 1918 roku jego oddziałem macierzystym był Pułk Artylerii Polowej Nr 112.

28 lutego 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w artylerii, w grupie oficerów byłej cesarskiej i królewskiej armii. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w dowództwie VIII Brygadzie Artylerii, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 8 pułk artylerii polowej. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 418. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Przysługiwał mu wówczas tytuł „adiutant sztabowy”, a jego oddziałem macierzystym był 8 pułk artylerii polowej w Płocku. W 1923 roku pełnił służbę w Szefostwie Artylerii i Służby Uzbrojenia Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie, pozostając oficerem nadetatowym 8 pułku artylerii polowej. W następnym roku powrócił do macierzystego pułku w Płocku, po czym został przydzielony do Oddziału III Sztabu Generalnego.

Wojewoda lwowski rozporządzeniem L. 5517/24 z 15 maja 1924 roku zezwolił mu na zmianę nazwiska rodowego „Gross” na „Grzymirski”.

Z dniem 1 listopada 1924 roku został przeniesiony do macierzystego pułku z jednoczesnym odkomenderowaniem na roczny kurs doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 15 października 1925 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Komendy Obszaru Warownego „Wilno” na stanowisko I oficera sztabu. W kwietniu 1928 został przeniesiony z 20 Dywizji Piechoty w Słonimiu do 9 dywizjonu artylerii konnej w Baranowiczach. Odbył w nim praktykę liniową na stanowisku dowódcy 3. baterii. 2 kwietnia 1929 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W tym samym roku uzyskał pozytywną opinię generała inspekcjonującego z ramienia Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych, generała brygady Olgierda Pożerskiego. 23 sierpnia 1929 roku został przeniesiony do 20 pułku artylerii polowej w Baranowiczach na stanowisko dowódcy dywizjonu z pozostawieniem na kursie dowódców dywizjonów w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu.

20 września 1930 roku otrzymał przeniesienie do składu osobowego inspektora armii generała dywizji Edwarda Śmigły-Rydza w Wilnie na stanowisko oficera sztabu. 22 grudnia 1934 roku ogłoszono jego przeniesienie ze składu osobowego inspektora armii generała dywizji, generała dywizji Kazimierza Sosnkowskiego do dowództwa 25 Dywizji Piechoty w Kaliszu na stanowisko szefa sztabu.

Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku i 15. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Wiosną 1939 roku był szefem Wydziału Ogólno Organizacyjnego Departamentu Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie.

W 1940 roku był oficerem sztabu dowódcy artylerii dywizyjnej 1 Dywizji Grenadierów.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ W Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 287 sprostowano imię ze „Zdzisław” na „Zdzisław Tomasz Michał”.
  2. ↑ Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1123, 1205.
  3. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z 12 marca 1921 roku, poz. 280.
  4. ↑ Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 289, 640.
  5. ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 199.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 97, 729, 820.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 652, 743.
  8. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 75 z 5 sierpnia 1924 roku, s. 430.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 146.
  10. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 106.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 423, 460.
  12. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 295.
  13. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 299
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 183, 420.
  15. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 263.
  16. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 159, 434.
  17. ↑ Kosior 1965 ↓, s. 120.
  18. ↑ M.P. z 1934 r. nr 64, poz. 97 „za zasługi na polu wyszkolenia i organizacji wojska”.
  19. ↑ M.P. z 1928 r. nr 178, poz. 387 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”.

Bibliografia

  • Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wiedeń: Nadworna i Państwowa Drukarnia, 1918.
  • Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.
  • Rocznik Oficerski 1923. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1923. [dostęp 2016-06-05].
  • Rocznik Oficerski 1924. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1924. [dostęp 2016-06-11].
  • Rocznik Oficerski 1928. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1928. [dostęp 2016-06-11].
  • Rocznik Oficerski 1932. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1932. [dostęp 2016-06-11].
  • Zygmunt Kosior: Bitwa pod Lagarde. Studium. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1965.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.