Zbigniew Osostowicz
Leliwa
major dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia

6 lipca 1893
Lwów

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Katyń

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Zbigniew Stanisław Osostowicz, ps. „Leliwa” (ur. 6 lipca 1893 we Lwowie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 6 lipca 1893 we Lwowie, w rodzinie Władysława i Zdzisławy z Wyszyńskich. Jego bratem był Tadeusz (ur. 1894), także legionista i oficer Wojska Polskiego.

W 1912 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Brzeżanach (w jego klasie był m.in. Józef Ołpiński). W Brzeżanach był założycielem i kierownikiem oddziału Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”, od 1911 należał do Związku Strzeleckiego, ponadto był członkiem Towarzystwa Szkoły Ludowej, skautingu, Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W 1912 podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego.

W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. 14 maja 1915, po ukończeniu Szkoły Podchorążych Legionów Polskich „ze stopniem dobrym”, został mianowany aspirantem oficerskim w randze tytularnego sierżanta z poborami plutonowego. Był oficerem 10 kompanii 6 pułku piechoty Legionów (wraz z bratem Tadeuszem). 1 maja 1916 awansował na chorążego. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym został wcielony do cesarskiej i królewskiej armii, a we wrześniu tego roku przetransportowany razem z szeregowymi III batalionu 6 pp LP do miejscowości Visk na Węgrzech, gdzie został zdegradowany do stopnia tytularnego sierżanta i wcielony do Armeefeldausbildungsgruppe generała Kövessa. W Visk napisał słowa do piosenki „Szeregami idą ku mnie...”.

Z dniem 10 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem stopnia podporucznika nadanego 15 listopada 1918 przez generała majora Edwarda Śmigły-Rydza. Latem 1920 pełnił służbę w Oddziale V Naczelnego Dowództwa. Na tym stanowisku 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w „grupie byłych Legionów Polskich”. 1 czerwca 1921, w stopniu kapitana i tytułem adiutanta sztabowego, pełnił służbę w Naczelnym Dowództwie, pozostając na ewidencji 6 pułku piechoty Legionów. W 1921 został słuchaczem II Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 392. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 1 października 1923, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. Studiując, a następnie pełniąc służbę sztabową pozostawał oficerem nadetatowym 38 pułku piechoty Strzelców Lwowskich w Przemyślu. 31 marca 1924 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 121. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 1 grudnia 1924 roku został przeniesiony do 49 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Kołomyi na stanowisko dowódcy III batalionu. 25 października 1926 roku został przeniesiony z Oddziału V Sztabu Generalnego w Warszawie do 5 Dywizji Piechoty we Lwowie na stanowisku szefa sztabu. 27 kwietnia 1929 roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie na stanowisko szefa Oddziału Ogólnego. W 1931 roku w Oddziale III Operacyjnym Sztabu Głównego na stanowisku szefa wydziału. 28 lutego 1935 został przeniesiony w stan nieczynny, który został przedłużony w 1935 o dalsze trzy miesiące. W 1937 został przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem mobilizacyjnym do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Pracował jako sekretarz generalny Pocztowej Kasy Oszczędności.

W sierpniu 1939 roku został zmobilizowany, przydzielony do sztabu Armii „Modlin” i wyznaczony na stanowisko oficera sztabu w Oddziale I. 16 września 1939 wyjechał z II rzutem sztabu ze wsi Mszanka, położonej na południe od Włodawy, do Lubomla i dalej do Włodzimierza Wołyńskiego lub do Lwowa.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

14 stycznia 1928 zawarł związek małżeński z Janiną z Kamienobrodzkich, z którą miał córkę Annę Danutę (ur. 5 lutego 1929).

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 1.
  2. 1 2 Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 453.
  3. ↑ Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Tadeusz Osostowicz. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2016-12-23].
  4. ↑ Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum Wyższego w Brzeżanach za rok szkolny 1911/12. Brzeżany: 1912, s. 69, 71.
  5. ↑ Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 270.
  6. ↑ Rozkaz Nr 123. „Goniec Polowy Legionów : Dziennik rozporzadzeń Komendy Legionów Polskich”. 4, s. 1, 1915-05-29. Piotrków.
  7. ↑ Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 28.
  8. ↑ Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 570, 572.
  9. ↑ Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 459.
  10. ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych z 18 stycznia 1919 r. Nr 5, poz. 201.
  11. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 41, 801.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 236, 408, 1500.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 123 z 21 listopada 1924 roku, s. 686.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 242, 349.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 46 z 25 października 1926 roku, s. 378.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 121, 173.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 126.
  18. ↑ Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 9.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 26, 421.
  20. ↑ Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 5, s. 36, 21 marca 1935.
  21. 1 2 M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410.
  22. ↑ Jurga i Karbowski 1987 ↓, s. 343-344, 439.
  23. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  24. ↑ Zbigniew Stanisław Osostowicz h. Leliwa M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego [dostęp 2022-09-14].
  25. ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
  26. 1 2 3 4 5 Polak (red.) 1993 ↓, s. 154.
  27. ↑ Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 154.
  28. ↑ M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199.
  29. ↑ M.P. z 1934 r. nr 259, poz. 337.
  30. ↑ Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 169.
  31. ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 12 z 1922 r., s. 374.
  32. ↑ Monitor Polski nr 65, poz. 89. 1928-03-19. [dostęp 2022-12-29].
  33. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 19 marca 1928, s. 59.
  34. 1 2 Kolekcja ↓, s. 3.
  35. ↑ Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 239.
  36. ↑ Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 349.
  37. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 6 sierpnia 1929, s. 239.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.