Zbigniew Burian (ur. 31 marca 1895 w Siemianicach, zm. 1 stycznia 1976 w Toruniu) – podporucznik Wojska Polskiego, powstaniec wielkopolski, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 31 marca 1895 w Siemianicach, w ówczesnym powiecie kępińskim rejencji poznańskiej, w rodzinie Stefana i Heleny z Paszkiewiczów. Absolwent szkoły powszechnej. Po jej ukończeniu uczył się zegarmistrzostwa. W 1915 wcielony został do armii niemieckiej i w jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej. W listopadzie 1918 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego. W grudniu 1918 zaciągnął się do oddziałów powstańczych i walczył w powstaniu wielkopolskim. W styczniu 1919 stał się żołnierzem I batalionu saperów wielkopolskich. W jego szeregach walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W czasie wyprawy kijowskiej, za męstwo okazane w budowie przepraw pod ogniem nieprzyjaciela odznaczony został Orderem „Virtuti Militari” V klasy. W sierpniu 1920 awansowany na stopień chorążego. Po zakończeniu działań wojennych pełnił zawodową służbę wojskową w 8 batalionie saperów w Toruniu. W składzie Armii „Pomorze" walczył w kampanii wrześniowej. 19 września dostał się do niemieckiej niewoli. Do 1945 przebywał w oflagu w Murnau.

W 1947 wrócił do kraju i pracował w biurach różnych instytucji. Zmarł w Toruniu i spoczywa na cmentarzu Najświętszej Maryi Panny.

Był żonaty z Joanną z Jędrzejczaków, z którą miał córkę Krystynę.

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 5507
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Walecznych
• Brązowy Krzyż Zasługi
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Przypisy

Bibliografia

• Burian Zbigniew. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.39-3000 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-08-10].
• Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.