Zasada przyjemności

Zasada przyjemności – w psychoanalizie, siła psychiczna, która motywuje ludzi do natychmiastowego zaspokajania instynktownych, libidalnych potrzeb (takich jak seks, głód czy pragnienie). Zasadą przyjemności kieruje się głównie nieświadoma część osobowości – id, które dominuje w dzieciństwie. Później, gdy wykształca się ego, dziecko w coraz większym stopniu ma kierować się zasadą rzeczywistości.

Sigmund Freud zapożyczył tę koncepcję od niemieckiego filozofa, lekarza, psychologa i mistyka Gustava Theodora Fechnera, który wprowadził termin i zauważył, że motywy działań mogą być nieświadome.

Zobacz też

osobowość (psychoanaliza)

Przypisy

1 2 Andrew M.A.M. Colman Andrew M.A.M., A dictionary of psychology, wyd. 4, Oxford: Oxford University Press, 2015, ISBN 978-0-19-174435-8, OCLC 910673118 .
↑ Gary R.G.R. VandenBos Gary R.G.R. (red.), APA dictionary of psychology, wyd. 2, Washington, DC 2015, s. 518, 803, ISBN 978-1-4338-1944-5, OCLC 898086816 .

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[:0-1] 1 2 Andrew M.A.M. Colman Andrew M.A.M., A dictionary of psychology, wyd. 4, Oxford: Oxford University Press, 2015, ISBN 978-0-19-174435-8, OCLC 910673118 .

[:1-2] Gary R.G.R. VandenBos Gary R.G.R. (red.), APA dictionary of psychology, wyd. 2, Washington, DC 2015, s. 518, 803, ISBN 978-1-4338-1944-5, OCLC 898086816 .