Zaproszenie do tańca (Aufforderung zum Tanz. Rondo brillant) – kompozycja Carla Marii von Webera na fortepian solo, opus 65 (1819). Obecnie utwór ten najczęściej wykonywany jest w instrumentacji Hectora Berlioza na orkiestrę symfoniczną, ale też usłyszeć inne wersje, np. na klarnet lub wiolonczelę z akompaniamentem.

Powstała też wersja ze słowami znakomicie wykonana przez Bognę Sokorską razem z Orkiestrą Polskiego Radia pod dyrekcją Stefana Rachonia (nagranie SX0228-p.t."Słowik Warszawy").

Kompozycja wyróżnia się złożoną strukturą. Poprzedza go introdukcja o wirtuozowskim charakterze, a kończy efektowny finał. W głównej części kompozytor eksponuje kolejne, nastrojowe tematy – każdy kolejny zbudowany jest na zasadzie kontrastu z tematem poprzednim, każdy ma też budowę 16-taktową i dość złożoną budowę, co odbiega od ówczesnej praktyki komponowania prostych tematów 8-taktowych.

Zaproszenie do tańca stało się wzorem dla późniejszych walców koncertowych i walców symfonicznych tworzonych przez kompozytorów epoki romantyzmu. Ze wzorów tych korzystali m.in. Fryderyk Chopin, Johann Strauss (syn) czy Piotr Czajkowski.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.