| nr rej. 3930186000 | |
Zamek w Tylży, widok od strony rzeki (grafika z 1833 roku) | |
| Państwo | |
|---|---|
| Miejscowość | |
| Adres |
ul. Bazarnaja 9a |
| Typ budynku | |
| Styl architektoniczny | |
| Inwestor | |
| Rozpoczęcie budowy |
1404 |
| Ukończenie budowy |
1408 |
| Zniszczono |
27 grudnia 1876 (pożar) |
| Pierwszy właściciel | |
| Kolejni właściciele |
miasto, kupcy |
Położenie na mapie obwodu królewieckiego | |
Położenie na mapie Rosji | |
| 55°04′53,04″N 21°54′25,92″E/55,081400 21,907200 | |
Zamek w Tylży (niem. Schloss Tilsit) – gotycki zamek krzyżacki z początku XV wieku Tylży, częściowo zachowany; ruiny chronione jako obiekt dziedzictwa kulturowego w Rosji.
Historia
Możliwe, że pierwotny zamek powstał w 1289 roku na miejscu murów obronnych. Budowla, która należała do zakonu krzyżackiego (miejscowość pojawia się w zakonnej kronice po raz pierwszy w 1385 roku) została wzniesiona nad rzeką Tylżą przy jej ujściu do Niemna. Budowa zamku rozpoczęła się, gdy wielkim mistrzem zakonu krzyżackiego był Konrad von Jungingen (zachowała się umowa pomiędzy nim a gdańskim murarzem Hansem Bolle z 1406 roku). Prace nad budową zamku (częściowo zachowanego do dziś) prowadzono od 1404 roku pod nadzorem architekta Nikolausa Fellensteina (1408 rok); zamek został ukończony około 1407–1408 roku za czasów Ulricha von Jungingena. Do zamku należał młyn położony przy jeziorze koło rynku. Po sekularyzacji zakonu krzyżackiego zamek był rezydencją burgrabiego.
6 grudnia 1678 roku zamek wraz z miastem został zajęty przez Szwedów. W 1795 roku była to siedziba dowódcy pułku dragonów. Zamek z wyposażeniem został zlicytowany w 1805 roku, w jego posiadanie weszło sześciu kupców; był następnie przez lata stopniowo rozbierany. Od 1820 roku mieścił się w nim sąd miejski. W 1844 roku była tam fabryka maszyn. Od 1873 roku znajdowała się tam papiernia. Zamek spłonął 27 grudnia 1876 roku. Po pożarze zamek był wykorzystywany jako fabryka wapna aż do lat 80. XX wieku. Następnie pozostałości zamku pozostały nieużytkowane, w 1995 roku nabyła je osoba prywatna z zamiarem ich wyburzenia. Ostatecznie zdecydowano się zachować resztki zamku, jednak mocno przebudowane i z zawalonymi sklepieniami, 18 stycznia 2010 roku ruiny zamku wpisano do rejestru zabytków jako obiekt dziedzictwa kulturowego w Rosji.
Galeria
- Fregment muru (1993)
- Fragment muru (2012)
- Rysunek zamku (2021)
Przypisy
- 1 2 3 О ВЫЯВЛЕННЫХ ОБЪЕКТАХ КУЛЬТУРНОГО НАСЛЕДИЯ от 28 марта 2011 - docs.cntd.ru [online], docs.cntd.ru [dostęp 2023-03-24].
- 1 2 Tilsit, [w:] The Edinburgh Gazetteer Or Geographical Dictionary, 1827, s. 247.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 D.I. Veber, Tilsit Castle in Sovetsk [online], baltic-way.spbu.ru [dostęp 2023-03-24] (ang.).
- ↑ Stephen R. Turnbull, Crusader castles of the Teutonic Knights. Red-brick castles of Prussia 1230-1466, Oxford: Osprey, 2003, s. 23, ISBN 978-1-84908-010-1, OCLC 610984057 [dostęp 2023-03-24] (ang.).
- 1 2 3 October 11- Noble John, Estonia, Latvia & Lithuania, wyd. 1st ed, Hawthorn, Vic., Australia: Lonely Planet, 1997, s. 432, ISBN 0-86442-416-7, OCLC 37586491 [dostęp 2023-03-24].
- ↑ Roswitha Beyer, Fellenstein, Niclaus - Deutsche Biographie [online], www.deutsche-biographie.de [dostęp 2023-03-24] (niem.).
- ↑ Max Töppen, Historisch-comparative Geographie von Preussen, Gotha: Justus Perthes, 1858, s. 220.
- ↑ Gerard Labuda, Historia Pomorza., [Wyd. 1.], Poznań,: Wydawn. Poznańskie, 1969, ISBN 83-210-0399-0, OCLC 3061513 [dostęp 2023-03-24].
- 1 2 3 Замок Тильзит - Советск [online], www.prussia39.ru [dostęp 2023-03-24].
- 1 2 Waldemar Thalmann, Stadtgeschichte Tilsits, 1938, s. 18 (niem.).