Znajomość z Andrzejem Zauchą i zamach

Yves i Zuzanna poznali Andrzeja Zauchę w Teatrze STU. Reżyser, będąc pod wrażeniem jego działalności muzycznej, uznaje Zauchę za wzór, wspólnie nawiązując z nim przyjaźń. Od końca 1989 roku i śmierci Elżbiety Zauchy, Zuzanna Leśniak stała się wsparciem dla owdowiałego artysty. Jednocześnie Leśniak miała czuć się samotna, zaniedbana oraz nieszczęśliwa w małżeństwie z reżyserem. Przyjaźń pomiędzy muzykiem a aktorką, dzięki wzajemnemu wsparciu, pogłębiła się. Z czasem Zaucha i Leśniak kontynuowali współpracę w Teatrze STU, w opinii znajomych mogąc już stanowić związek. Goulais uznał, że tolerowanie jawnego romansu żony i przyjaciela godzi w jego honor i że najlepszym rozwiązaniem jest dokonanie morderstwa.

10 października 1991 roku, nieopodal Teatru STU w Krakowie, Yves Goulais dokonał zamachu na Andrzeja Zauchę z broni palnej, zabijając jego i (w wyniku rykoszetu) także swoją żonę. Motywem zbrodni była zazdrość. Mężczyzna sam oddał się w ręce policji (choć według innego źródła został pojmany godzinę po zabójstwie), nie wiedząc o rykoszetowym postrzeleniu żony. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 1992 r. Sąd Wojewódzki w Krakowie uznał go za winnego zabójstwa oraz nieumyślnego spowodowania śmierci swojej żony, Zuzanny Leśniak i na podstawie art. 148 § 1 k.k. oraz art. 152 k.k., wymierzył mu karę 15 lat pozbawienia wolności. Na wolność artysta wyszedł 1 grudnia 2005 roku, 10 miesięcy przed zakończeniem orzeczonej kary.

Historia morderstwa Zauchy i Leśniak stała się kanwą książki Janusza Wiśniewskiego I odpuść nam… wydanej w 2015.

Resocjalizacja

Po umieszczeniu w zakładzie zamkniętym odbył wieloletnią resocjalizację, a także realizował się na szczeblu zawodowym. Za zgodą dyrekcji więzienia podczas odbywania wyroku pracował w Canal+, a wypłatę przekazywał córce Zauchy. Uczył współwięźniów języków obcych oraz stworzył Studio Filmowe „Zza krat”, tworząc w nim cztery filmy krótkometrażowe z więźniami w rolach głównych:

• Wyjście (nagroda za reżyserię na Ogólnopolskim Festiwalu Amatorskich Filmów Fabularnych „Kino poza kinem” w Zielonej Górze)
• Więzienne sny samochodziarza Harry’ego (nagroda przewodniczącego KRRiT na Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni w roku 1998)
• Walka
• Skrupuł

Sam Goulais został bohaterem filmów dokumentalnych: Reżyseria: Yves Goulais (1999) Krzysztofa Langa oraz Zbrodnia i kara w Krakowie – Życie Yvesa Goulaisa (2000) Małgorzaty Buckiej.

W trakcie odsiadywania wyroku ukończył korespondencyjnie studia na Uniwersytecie Grenoble, na kierunku filologia romańska.

Okres powięzienny

Po wyjściu z zakładu karnego w 2005 roku Yves Goulais zaczął tworzyć pod pseudonimem Iwo Kardel (w prasie pojawiają się także informacje, że są to zmienione personalia), pracując do dziś jako scenarzysta (jest współautorem scenariusza do filmu Kret) oraz doradca scenariuszowy przy filmach fabularnych i dokumentalnych oraz przy serialach: Kryminalni i Leśniczówka. Doczekał się syna

W 2021 wyreżyserował film dokumentalny o ks. Franciszku Blachnickim Blachnicki. Życie i światło.