Yao Yilin

Yao Yilin
Data i miejsce urodzenia	6 września 1917 ; Hongkong
Data śmierci	11 grudnia 1994
	Pierwszy wicepremier Chińskiej Republiki Ludowej
Okres	od 25 marca 1988; do 29 marca 1993
Przynależność polityczna	Komunistyczna Partia Chin
Poprzednik	Wan Li
Następca	Zhu Rongji

Yao Yilin (chiń. 姚依林; pinyin Yáo Yīlín; ur. 6 września 1917 w Hongkongu, zm. 11 grudnia 1994 w Pekinie) – chiński polityk komunistyczny i działacz państwowy.

Życiorys

Pochodził z bogatej rodziny, osierocony w dzieciństwie przez ojca był wychowywany przez matkę. Ukończył studia chemiczne na Uniwersytecie Tsinghua w Pekinie. Podczas studiów związał się z ruchem lewicowym, w 1935 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Chin. Działał w ruchu studenckim w Pekinie i Tianjinie, organizując demonstracje przeciwko dyktaturze Czang Kaj-szeka. Uczestnik wojny chińsko japońskiej (1937–1945), prowadził walkę partyzancką na terenie prowincji Hebei.

Od 1949 roku do 1955 roku piastował urząd wiceministra handlu, negocjował umowy gospodarcze ze Związkiem Radzieckim. W 1958 roku został członkiem Biura Finansów i Handlu przy Radzie Państwa, a w 1960 roku ministrem handlu. W czasie rewolucji kulturalnej poddany krytyce i potępiony jako członek „kliki Peng Zhena”. W 1973 roku wrócił do działalności politycznej, w 1977 roku został członkiem Komitetu Centralnego KPCh. W 1980 roku objął funkcję szefa Państwowej Komisji Planowania, a w 1985 roku został wybrany członkiem Stałego Biura Komitetu Politycznego KPCh.

W latach 1979–1993 był wicepremierem Chińskiej Republiki Ludowej, od 1988 roku w randze pierwszego wicepremiera. Zaliczony do grona partyjnych konserwatystów, sprzeciwiał się reformom wolnorynkowym firmowanym przez Deng Xiaopinga. Był zwolennikiem zacieśnienia współpracy z ZSRR i w 1985 roku podpisał chińsko-radziecką umowę handlową. W trakcie wydarzeń na placu Tian’anmen w 1989 roku należał do grupy twardogłowych działaczy skupionych wokół premiera Li Penga, domagających się użycia siły wobec protestujących.

Został pochowany wśród zasłużonych działaczy komunistycznych na pekińskim cmentarzu Babaoshan.

Przypisy

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Yuwu Song: Biographical Dictionary of the People’s Republic of China. Jefferson: McFarland & Company, 2013, s. 371–373. ISBN 978-0-7864-3582-1.
1 2 3 4 5 6 Lawrence R. Sullivan: Historical Dictionary of the Chinese Communist Party. Lanham: The Scarecrow Press, 2012, s. 295–296. ISBN 978-0-8108-7225-7.
1 2 3 4 5 6 7 Lawrence R. Sullivan: Historical Dictionary of the People’s Republic of China. Lanham: Rowman & Littlefield, 2016, s. 648. ISBN 978-1-4422-6468-7.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[biographical-1] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Yuwu Song: Biographical Dictionary of the People’s Republic of China. Jefferson: McFarland & Company, 2013, s. 371–373. ISBN 978-0-7864-3582-1.

[communist-2] 1 2 3 4 5 6 Lawrence R. Sullivan: Historical Dictionary of the Chinese Communist Party. Lanham: The Scarecrow Press, 2012, s. 295–296. ISBN 978-0-8108-7225-7.

[peoples-3] 1 2 3 4 5 6 7 Lawrence R. Sullivan: Historical Dictionary of the People’s Republic of China. Lanham: Rowman & Littlefield, 2016, s. 648. ISBN 978-1-4422-6468-7.