Zespół historyczny, kulturalny i naturalny Wysp Sołowieckich
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO

Monastyr Sołowiecki na Wyspie Sołowieckiej
Państwo

 Rosja

Obwód

 archangielski

Typ

kulturowy

Spełniane kryterium

IV

Numer ref.

632

Region

Europa i Ameryka Północna

Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę

1992
na 16. sesji

Położenie na mapie obwodu archangielskiego
Położenie na mapie Rosji
65°04′02,0″N 35°50′37,8″E/65,067222 35,843833

Wyspy Sołowieckie – grupa wysp, położonych w Zatoce Oneskiej na Morzu Białym, wchodzących w skład obwodu archangielskiego w Rosji i zamieszkanych przez 968 osób (2002).

Charakterystyka

Największe z wysp to:

Ponadto w skład archipelagu wchodzi około 100 małych wysepek. Mariusz Wilk w książce Wilczy notes podaje nazwy jeszcze kilku innych wysp tego archipelagu: Babia, Psia, Wronia, Popia, Filipowa. Na wyspach archipelagu jest ponad 200 zarybionych jezior. Powierzchnia łączna wysp: 347 km². Najwyższe wzniesienie – 86 m n.p.m. Nizinne i pagórkowate ukształtowanie terenu, wyspy są porośnięte tajgą; liczne jeziora i torfowiska.

W XVII wieku wybuchło powstanie sołowieckie. Car Aleksy wysłał wojska, aby stłumiły bunt. Oblężenie trwało 8 lat, dlatego że warownia dysponowała własnym garnizonem oraz znacznymi zapasami żywności. Dopiero w styczniu 1676 roku udało się wtargnąć do twierdzy, wskutek zdrady jednego z mnichów. Obrońców potraktowano bardzo okrutnie.

Na największej z wysp znajduje się Monastyr Sołowiecki. W czasach Imperium Rosyjskiego Wyspy Sołowieckie były miejscem zsyłek więźniów politycznych, a w Rosji sowieckiej – pierwszych łagrów. Od 1923 na wyspach funkcjonował największy obóz koncentracyjny OGPU lat 20. – Sołowiecki Obóz Specjalnego Przeznaczenia (SŁON) (ros. Солове́цкий ла́герь осо́бого назначе́ния (СЛОН)).

W roku 1992 zespół historyczny, kulturalny i naturalny tych wysp został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Federacja Rosyjska. Polski Komitet ds. UNESCO. [dostęp 2021-01-04].

Bibliografia

  • Mariusz Wilk, Wilczy notes, Gdańsk: wyd. słowo/obraz terytoria, 1998, ISBN 83-87316-86-5, OCLC 830192248.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.