| Państwo | |||
|---|---|---|---|
| Rodzaj | |||
| Data przeprowadzenia |
25 lutego 1990 | ||
| Głosowanie | |||
| |||
| |||
| |||
Wybory generalne w Nikaragui w 1990 – wybory prezydenckie i parlamentarne, które odbyły się 25 lutego 1990. W ich wyniku rządzący od 1984 prezydent Daniel Ortega został zastąpiony przez Violetę Chamorro, a zdominowany przez Sandinistowski Front Wyzwolenia Narodowego parlament został przejęty przez Narodową Unię Opozycyjną.
Tło historyczne
W 1979 rządzący Nikaraguą dyktator Anastasio Somoza został obalony w wyniku zamachu stanu. Daniel Ortega był częścią rządzącej od tej pory krajem junty, a w 1984 wygrał pierwsze po przewrocie wybory prezydenckie. Parlament natomiast był zdominowany przez Sandinistowski Front Wyzwolenia Narodowego. W 1990 prezydent Ortega ubiegał się o reelekcję.
Najstarszy dziennik nikaraguański „La Prensa” założony w 1926 był krytyczny zarówno w stosunku do Anastasio Somozy, jak i Daniela Ortegi. Obu przywódców gazeta nazywała dyktatorami. Somoza kilka razy nakazywał zamknięcie dziennika, a w 1978 na jego polecenie redaktor naczelny Pedro Joaquina Chamorro został zabity. Rok później samoloty i artyleria ostrzelały redakcję w Managui. Również Ortega w czasie swojej prezydentury podejmował próby przejęcia lub uciszenia dziennika. W wyborach prezydenckich w 1990 Narodowa Unia Opozycyjna poparła kandydaturę Violety Chamorro, dziennikarki i wdowy po Pedro Joaquínie Chamorro.
Wyniki wyborów
| Kandydat | Partia | Głosy | % |
|---|---|---|---|
| Violeta Barrios de Chamorro | Narodowa Unia Opozycyjna | 777 552 | 54,74 |
| Daniel Ortega | Sandinistowski Front Wyzwolenia Narodowego | 579 886 | 40,82 |
| Erick Ramírez Beneventes | Społeczna Partia Chrześcijańska | 16 751 | 1,18 |
| Issa Moisés Hassán Morales | Ruch Jedności Rewolucyjnej | 11 136 | 0,78 |
| Bonifacio Miranda Bengoechea | Partia Rewolucyjna Robotnicza | 8 590 | 0,60 |
| Isidro Téllez Toruño | Marksistowsko-Leninowski Ruch Akcji Ludowej | 8 115 | 0,57 |
| Fernando Bernabé Agüero Rocha | Społeczna Partia Konserwatywna | 5 798 | 0,41 |
| Blanca Rojas Echaverry | Środkowoamerykańska Partia Unionistyczna | 5 065 | 0,36 |
| Eduardo Molina Palacios | Demokratyczna Partia Konserwatywna Nikaragui | 4 500 | 0,32 |
| Rodolfo Robelo Herrera | Niezależna Partia Liberalna na rzecz Jedności Narodowej | 3 151 | 0,22 |
| Głosy nieważne | 90 249 | – | |
| Razem | 1 510 838 | 100 | |
| Zarejestrowani wyborcy / frekwencja | 1 752 088 | 86,23 | |
| Partia | Głosy | % | Miejsca |
|---|---|---|---|
| Narodowa Unia Opozycyjna | 764 748 | 53,88 | 51 |
| Sandinistowski Front Wyzwolenia Narodowego | 579 723 | 40,84 | 39 |
| Społeczna Partia Chrześcijańska | 22 218 | 1,57 | 1 |
| Ruch Jedności Rewolucyjnej | 13 995 | 0,99 | 1 |
| Partia Rewolucyjna Robotnicza | 10 586 | 0,75 | 0 |
| Marksistowsko-Leninowski Ruch Akcji Ludowej | 7 643 | 0,54 | 0 |
| Społeczna Partia Konserwatywna | 6 308 | 0,44 | 0 |
| Środkowoamerykańska Partia Unionistyczna | 5 565 | 0,39 | 0 |
| Demokratyczna Partia Konserwatywna Nikaragui | 5 083 | 0,36 | 0 |
| Niezależna Partia Liberalna na rzecz Jedności Narodowej | 3 515 | 0,25 | 0 |
| Głosy nieważne | 90 249 | – | |
| Razem | 1 510 838 | 100 | 92 |
| Zarejestrowani wyborcy / frekwencja | 1 752 088 | 86,23 | – |
Przypisy
- 1 2 3 4 5 Jan Rybak, Eine sehr besondere Revolution, die ich kennenlernen wollte: Die österreichische Nicaragua-Solidaritätsbewegung 1979-1990, BoD – Books on Demand, 5 marca 2015, s. 108, ISBN 978-3-944690-26-1 [dostęp 2020-04-13] (niem.).
- ↑ Associated Press, Nicaragua’s Ortega Does Virtually Nothing to Fight Virus [online], 9 kwietnia 2020 [dostęp 2020-04-13] (ang.).
- 1 2 3 Maciej Stasiński, Dyktatura w Nikaragui chce zadusić wolne media [online], Gazeta Wyborcza, 8 sierpnia 2019 [dostęp 2020-04-13] (pol.).
- 1 2 CarlosJavier Jarquín, Violeta Barrios de Chamorro [online], La Prensa Panamá, 20 października 2019 [dostęp 2020-04-13] (hiszp.).