Wulkan błotny w Sidoarjo – wielki wulkan błotny w rejonie Sidoarjo we wschodniej Jawie, powstały w wyniku działalności człowieka. Czasami nazywany także Lusi (od słów lumpur – po indonezyjsku muł i nazwy regionu Sidoarjo).

Powstanie i rozwój wulkanu

Wypływ gorącego (do 60 stopni) mułu nastąpił 29 maja 2006 w odległości 20 km na południe od miasta Surabaya. Jezioro błotne, które powstało w efekcie wypływu szybko ekspandowało, niszcząc dwanaście wsi, a ludność, w liczbie około trzydziestu sześciu tysięcy osób, zmuszając do ewakuacji (stan na maj 2008). W listopadzie 2006 czternaście osób zginęło w wybuchu gazociągu uszkodzonego przez strumienie błota.

W lutym 2007 dobowy wypływ błota wynosił 150 tysięcy m³. W kwietniu 2008 stwierdzono, że pod wpływem ciężaru warstw błotnych oraz rozmywania podłoża zaczął się proces zapadania gruntu pod wulkanem i wokół niego, co grozi ukształtowaniem wielkiej (do 146 m) depresji i dalszymi zniszczeniami. W maju 2008 powierzchnia zalana błotem zajmowała 6,5 km².

Przyczyny powstania wulkanu

Za przyczynę powstania erupcji uważa się prowadzony błędnie badawczy otwór wiertniczy mający oszacować złoża gazu ziemnego. Otwór zaczęto wiercić 26 maja 2006, a pierwszy, niewielki wypływ na powierzchnię miał miejsce następnego dnia, w odległości 200 m od wiertni, w czasie gdy świder osiągnął blisko 3 km głębokości. 2 i 3 lipca miały miejsce kolejne krótkotrwałe erupcje błota, a następnie proces tworzenia wulkanu przybrał ciągły charakter. Sądzi się, że naruszenie przez świder warstwy wodonośnej, gdzie woda i gaz były pod dużym ciśnieniem, przy jednoczesnym niedostatecznym uszczelnieniu kanału wiertniczego, spowodowało gwałtowną erupcję wody, która po drodze porwała z warstw skalnych wielką masę mułu i wyniosła na powierzchnię. Firma wydobywcza, której działania wiąże się z początkiem erupcji twierdzi, że rzeczywistym powodem powstania wulkanu było trzęsienie ziemi, które miało miejsce w tym rejonie kilka dni przed wylewem błota. Jednak niezależni uczeni odrzucają tę tezę.

Działania ratownicze

Podjęto dwukierunkowe działania ratownicze. Z jednej strony zmierzały one do ograniczenia zalewania okolicy przez budowę wałów i barier oraz wypompowywanie uwodnionego mułu do rzeki. Z drugiej strony w lutym i marcu 2007 podjęto próbę zaczopowania otworu w celu odcięcia dopływu nowego błota. Do krateru wulkanu wrzucono kilkaset betonowych kul, które miały zamknąć krater. Próba ta rzeczywiście przyniosła spodziewany skutek, ale tylko na 30 minut. W tej sytuacji ciągły dopływ nowego błota oraz opisane wyżej szybkie osiadanie gruntu ograniczają skuteczność stworzonych barier ochronnych.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.