| Pseudochirulus cinereus | |||
| (Tate, 1945) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Nadrząd | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
wolatuszka popielata | ||
| Synonimy | |||
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ) | |||
| Zasięg występowania | |||
Wolatuszka popielata (Pseudochirulus cinereus) – gatunek ssaka z podrodziny pseudopałanek (Pseudocheirinae) w obrębie rodziny pseudopałankowatych (Pseudocheiridae).
Taksonomia
Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1945 roku angielsko-amerykański zoolog i botanik George Henry Hamilton Tate jako podgatunek wolatuszki czarno-białej i nadając mu nazwę Pseudocheirus herbertensis cinereus. Miejsce typowe to Mount Spurgeon, na wysokości 4000 ft (1219 m), około 65 mi (105 km) na północny zachód od Cairns, Queensland, Australia. Holotyp to skóra i czaszka dorosłego samca o sygnaturze AMNH 107275 z kolekcji Amerykańskiego Muzeum Historii Naturalnej; zebrany w 28 listopada 1927 roku przez Gabriele Neuhäuser.
Takson ten był traktowany jako podgatunek P. herbertensis do 1989 roku, kiedy badania cytogenetyczne wykazały, że jest on genetycznie odrębny od P. herbertensis.
Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Zasięg występowania
Wolatuszka popielata występuje w północno-wschodniej Australii w północnym Queensland, w trzech odrębnych populacjach: jedna na Thornton Peak, jedna na Mount Windsor Tableland i jedna na Mount Carbine Tableland.
Morfologia
Długość ciała (bez ogona) 34—37 cm, długość ogona 32—40 cm; masa ciała 0,7—1,4 kg. Sierść na grzbiecie jest blado karmelowo-płowa do ciemnobrązowej, przechodząca na kremowo-białą na brzuchu. Ma ciemny pasek między oczami ciągnący się do dolnej części grzbietu. Ogon zwęża się, a końcowa jedna-trzecia ogona jest zwykle biała.
Ekologia
Wolatuszka popielata zamieszkuje wyżynny las deszczowy na wysokości powyżej 420 m n.p.m..
Status zagrożenia
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii NT (ang. near threatened ‘bliski zagrożenia’).
Przypisy
- 1 2 3 G.H.H. Tate. The marsupial genus Pseudocheirus and its subgenera. „American Museum Novitates”. 1287, s. 17, 1945. (ang.).
- 1 2 J. Woinarski, A.A. Burbidge, Pseudochirulus cinereus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2020, wersja 2020-2 [dostęp 2020-08-10] (ang.).
- ↑ W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 13. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
- 1 2 M.A. Lawrence. Catalog of Recent mammal types in the American Museum of Natural History. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 217, s. 17–18, 1993. (ang.).
- ↑ D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Species Pseudochirulus cinereus. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2023-08-04].
- 1 2 3 C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 84. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.).
- ↑ N. Upham, C. Burgin, J. Widness, M. Becker, C. Parker, S. Liphardt, I. Rochon & D. Huckaby: Pseudochirulus cinereus (Tate, 1945). [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 1.11) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2023-08-04]. (ang.).
- 1 2 3 4 5 S. Jackson: Family Pseudocheiridae (Ring-tailed Possums and Greater Gliders). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 5: Monotremes and Marsupials. Barcelona: Lynx Edicions, 2015, s. 523–524. ISBN 978-84-96553-99-6. (ang.).
- ↑ J.D. Murray, G.M. McKay, J.W. Winter & S. Ingleby. Cytogenetics of the Herbert River ringtail possum, Pseudocheirus herbertensis (Diprotodonta: Pseudocheiridae): evidence for two species. „Genome”. 32 (6), s. 1119–1123, 1989. DOI: 10.1139/g89-564. (ang.).
- 1 2 Class Mammalia. W: Lynx Nature Books (A. Monadjem (przedmowa) & C.J. Burgin (wstęp)): All the Mammals of the World. Barcelona: Lynx Edicions, 2023, s. 57. ISBN 978-84-16728-66-4. (ang.).