Wojna królowej Anny

Terytoria zajęte przez europejskie potęgi (1702)
Czas

1702–1713

Miejsce

Ameryka Północna

Wynik

pokój utrechcki (1713)

Strony konfliktu
Wielka Brytania:
Ameryka Brytyjska
Krikowie
Czikasawowie
Jamasjowie
Francja:
Nowa Francja

Hiszpania:
Nowa Hiszpania
Mikmakowie
Abenakowie
Mohawkowie
Czoktawowie
Timukua
Apalakowie
Naczezi

Dowódcy
Joseph Dudley
James Moore
Francis Nicholson
Hovenden Walker
Joseph de Zúñiga y Zérda
Daniel d’Auger de Subercase
Philippe de Vaudreuil
Straty
Wielka Brytania: 900

Nowa Anglia: 200
Karolina: 150
Indiańscy sprzymierzeńcy: niewielkie

Hiszpania: 50–60

Kolonie francuskie:
Indiańscy sprzymierzeńcy Francji: 50
Indiańscy sprzymierzeńcy Hiszpanii: wielu

brak współrzędnych

Wojna królowej Anny 1702–1713 – konflikt zbrojny w koloniach Ameryki Północnej pomiędzy Francją i Hiszpanią a Wielką Brytanią, będący częścią europejskiej wojny o sukcesję hiszpańską. Działania toczyły się na dwóch frontach: północnym i południowym.

W odpowiedzi na zajęcie przez Brytyjczyków w roku 1702 należącego do Hiszpanii St. Augustine i militarne wspieranie osadników, Francja rozpoczęła działania wojenne. Na froncie północnym Francuzi wraz ze swoimi indiańskimi sojusznikami zaatakowali północną granicę Nowej Anglii – kolonie Maine, New Hampshire i Massachusetts. Nie atakowano Nowego Jorku ze względu na dobre stosunki panujące pomiędzy tą kolonią i Nową Francją. Neutralność zachowali Irokezi, dotychczasowi sojusznicy Brytyjczyków, ze względu na podpisany w 1701 pokój z Francuzami. W zimie 1704 roku Francuzi splądrowali wiele osad w Nowej Anglii, mordując lub uprowadzając osadników. Ostatecznie jednak ta dorywcza wojna podjazdowa nie przyniosła Francji ani nabytków terytorialnych, ani przewagi strategicznej.

Na południu Hiszpanie z Florydy zaatakowali Karolinę Południową. Brytyjczycy wspierani przez wojowników plemion Yamassee i Creek, odparli jednak napaść i wdarli się w głąb kolonii hiszpańskiej docierając aż do St. Augustine. W ostatniej fazie wojny w latach 1711–1713 rozegrała się tzw. wojna Tuscarorów w Karolinie Północnej.

Wojnę zakończył zawarty w 1713 pokój w Utrechcie. Choć głównie dotyczył on rozstrzygnięć na kontynencie europejskim, zawarto także w nim porozumienia dotyczące kolonii północnoamerykańskich. Traktat potwierdzał brytyjskie prawa do Nowej Fundlandii i Ziemi Ruperta, oddając jednocześnie dotychczas francuską Akadię, z wyłączeniem wysp Cape Breton i Isle St. Jean. Hiszpania nie zgodziła się na żadne ustępstwa terytorialne, zezwalając Brytyjczykom jedynie na wysłanie jednego statku rocznie na wielki jarmark w Porto Bello w Panamie. Zapoczątkowało to powstanie poważnego problemu przemytu, który doprowadził do znacznych napięć pomiędzy krajami.

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 Dane o większości strat u H. Peckhama, dz. cyt., s. 74.

Bibliografia

  • Howard Peckham: The Colonial Wars, 1689–1762. Chicago: University of Chicago Press, 1964. OCLC 1175484.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.