Wodorotlenek cezu
Kryształy monohydratu wodorotlenku cezu
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny

CsOH

Masa molowa

149,91 g/mol

Wygląd

biało-żółte, higroskopijne kryształy

Identyfikacja
Numer CAS

21351-79-1

PubChem

62750

Podobne związki
Inne kationy

wodorotlenek litu, wodorotlenek sodu, wodorotlenek potasu, wodorotlenek rubidu, wodorotlenek fransu

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Wodorotlenek cezu, CsOH – nieorganiczny związek chemiczny zawierający atom cezu i grupę hydroksylową. Jest najmocniejszą znaną zasadą spośród wszystkich wodorotlenków.

Otrzymywanie

Można go otrzymać przez elektrolizę wodnych roztworów soli cezu lub w reakcji roztworu siarczanu cezu z wodorotlenkiem baru:

Cs
2SO
4 + Ba(OH)
2 → 2CsOH + BaSO
4↓

Powstaje też w reakcji cezu z wodą:

2Cs + 2H
2O → 2CsOH + H
2↑

Ma ona przebieg wybuchowy; zachodzi również z lodem powyżej temperatury −116 °C.

Właściwości

Wskutek wysokiej aktywności chemicznej jest wysoce higroskopijny. Absorbuje dwutlenek węgla z powietrza. Laboratoryjny wodorotlenek cezu jest zazwyczaj hydratem.

Substancja ta może wywoływać korozję szkła.

Przewiduje się, że gdy uda się otrzymać wodorotlenek fransu, może on być silniejszą zasadą od CsOH.

Zastosowanie

Związek ten nie jest jednak zbyt powszechnie stosowany ze względu na trudności z otrzymywaniem cezu i, co za tym idzie, wysoką ceną jego wodorotlenku. Z tego powodu częściej stosuje się wodorotlenek rubidu i wodorotlenek potasu, mimo ich mniejszej selektywności i reaktywności.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 97, Boca Raton: CRC Press, 2016, s. 4-9, 4-56, ISBN 978-1-4987-5429-3 (ang.).
  2. 1 2 3 Caesium hydroxide, [w:] GESTIS-Stoffdatenbank, Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung, ZVG: 132957 [dostęp 2023-08-23] (niem. • ang.).
  3. ↑ René Rausch, pKb-Werte, [w:] Das Periodensystem der Elemente [online] (niem.).
  4. ↑ Wodorotlenek cezu, monohydrat, karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, 28 lutego 2023, numer katalogowy: 516988 [dostęp 2023-08-23]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  5. ↑ David L. Heiserman, Księga pierwiastków chemicznych, 1992, s. 23, ISBN 83-7180-123-8.
  6. ↑ Robert Krebs, The History and Use of Our Earth’s Chemical Elements: A Reference Guide, Greenwood Publishing Group, 2006, s. 62, ISBN 978-0-313-33438-2 (ang.).
  7. ↑ Pradyot Patnaik, Handbook of Inorganic Chemicals, London: McGraw-Hill, 2003, s. 206–208, ISBN 0-07-049439-8 (ang.).
  8. 1 2 Richard Kaner, Cesium, [w:] Chemical & Engineering News [online], American Chemical Society, 2003 [dostęp 2019-08-09] (ang.).
  9. ↑ Van Nostrand’s Scientific Encyclopedia, Douglas Considine (red.), Glenn Considine (red.), 1995, s. 605, ISBN 978-1-4757-6920-3 (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.