Witold Jełowicki
Data urodzenia

1874

Data i miejsce śmierci

2 maja 1927
Ożenin

Zawód, zajęcie

prawnik, sędzia

Narodowość

polska

Odznaczenia

Witold Bożeniec Jełowicki herbu własnego (ur. 1874, zm. 2 maja 1927 w Ożeninie) – polski prawnik, adwokat, sędzia.

Urodził się w 1874 jako syn Gracjana (1840-1916) i Eweliny z domu Sulatyckiej herbu Sas (1853-1892).

Ukończył studia prawa na Uniwersytet Kijowskim. Jego rozprawa konkursowa dotycząca eksterytorialności została odznaczona srebrnym medalem przez władze uczelni. Kontynuował kształcenie prawnicze zagranicą, po czym odbył praktykę aplikancką. Został zatrudniony w Ministerstwie Sprawiedliwości Imperium Rosyjskiego w Petersburgu, gdzie pracował przy ustawodawstwie. Później przeszedł do adwokatury w tym mieście.

W 1918 był członkiem Związku Czynnej Polityki Narodowej, jednego z trzech ugrupowań Polaków na Ukrainie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do służby sądowniczej II Rzeczypospolitej. Został mianowany na urząd prezesa Sądu Okręgowego w Łucku od 20 listopada 1920. Był organizatorem sądownictwa polskiego na Wołyniu.

2 maja 1922 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Zmarł 2 maja 1927 w Ożeninie. Jego żoną była Maria Korwin-Piotrowska (1880-1903), z którą miał synów Stefana (1902-1942) i Witolda (1903-1977).

Przypisy

  1. ↑ Kronika. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 49 z 3 marca 1898.
  2. ↑ Polacy na Ukrainie. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 110 z 16 maja 1918.
  3. ↑ Ruch służbowy. Mianowani. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości”, s. 45, Nr 3 z 1 lutego 1921.
  4. ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 18.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.