Witold Horodyński
generał brygady
Data i miejsce urodzenia

4 grudnia 1865
Niedźwiadka

Data i miejsce śmierci

1 grudnia 1954
Siedlce

Przebieg służby
Lata służby

1919–1923

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Stanowiska

lekarz

Odznaczenia

Witold Horodyński (ur. 4 grudnia 1865 w majątku Niedźwiadka k. Łukowa, zm. 1 grudnia 1954 w Siedlcach) – lekarz chirurg, tytularny generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys

Był synem Witolda Eustachego, ziemienina, i Zofii z Krzywoszewskich. W latach 1877–1884 uczył się w gimnazjum w Warszawie, a następnie studiował medycynę na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. W 1889 uzyskał dyplom lekarza medycyny. 6 grudnia 1898 po raz pierwszy w Polsce przeprowadził operację polegającą na zaopatrzeniu kłutej rany serca. Wynik był niepomyślny – operowana przez niego pacjentka zmarła w 22 dniu po zabiegu. W 1900 pogłębiał wiedzę lekarską w klinice chirurgicznej w Dublinie.

21 czerwca 1919 roku, jako lekarz cywilny, został przyjęty do Wojska Polskiego w randze majora lekarza i zatwierdzony na stanowisku starszego ordynatora Szpitala Zapasowego Nr 1 w Warszawie. Następnie pełnił służbę w Szpitalu Ujazdowskim na stanowisku starszego ordynatora i kierownika naukowego Oddziału Chirurgii. Zatrzymany w służbie czynnej do października 1923. Z dniem 31 października 1923 został przeniesiony w stan spoczynku w stopniu tytularnego generała brygady.

Mieszkał w Warszawie przy ulicy Nowogrodzkiej 34. Praktykował, jako lekarz kontraktowy, w Oddziale Chirurgicznym 1 Szpitala Okręgowego im. marszałka Piłsudskiego w Warszawie przy ulicy 6 Sierpnia 33/35.

W czasie kampanii wrześniowej uczestniczył w obronie Warszawy, jako lekarz szpitala polowego. Do sierpnia 1944 praktykował w Szpitalu Ujazdowskim jako starszy ordynator Oddziału Chirurgii.

W poniedziałek 28 sierpnia 1944 Niemcy kazali wszystkim pracownikom sanitarnym zaraz opuścić Warszawę. Opiekę nad pozostałymi chorymi i rannymi przejął dr. Horodyński, który w końcu października 1944 ewakuował ich do jednego ze szpitali w Krakowie niemieckim pociągiem sanitarnym. Po krótkim pobycie pod Krzeszowicami, we wrześniu 1944 razem z żoną zamieszkał w Siedlcach. W Siedlcach podjął pracę w Ubezpieczalni Społecznej. Zmarł 1 grudnia 1954 w Siedlcach. Pochowany 4 grudnia 1954 na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 284a wprost-6-29).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 Stanisław Konopka, Rocznik Lekarski ... s. 1190, 1279.
  2. Janusz H. Skalski, Początki chirurgii serca, część I, Zranienie serca..., „Szlachetne Zdrowie” Kwartalnik Śląskiego Centrum Chorób Serca Nr 5 (4/03) grudzień 2003 ISSN 1730-1297.
  3. Śladami Polaków po świecie. Polacy w Irlandii, Przegląd Australijski.
  4. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 72 z 3 lipca 1919 roku, poz. 2336, 2358.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 56 z 24 sierpnia 1923 roku, s. 519.
  6. Jan Bohdan Gliński, W powstańczej Warszawie i w Górcach.
  7. Życie Warszawy. R. 11, 1954 nr 229=3400 (25 IX), Warszawa, 1954 [dostęp 2020-05-13].
  8. Cmentarz Stare Powązki: JÓZEFA SZCZEPAŃSKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-11-06].
  9. M.P. z 1926 r. nr 99, poz. 293 „za zasługi, położone na polu pracy wojskowo-sanitarnej”.
  10. M.P. z 1933 r. nr 110, poz. 139 „za zasługi na polu obrony powietrznej i przeciwgazowej”.
  11. M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 96 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  12. M.P. z 1939 r. nr 57, poz. 100 „za zasługi na polu pracy społecznej”.

Bibliografia

  • Stanisław Konopka, Rocznik Lekarski Rzeczypospolitej Polskiej na 1936 rok, Biuro Propagandy Polskiej Medycyny przy Naczelnej Izbie Lekarskiej, Warszawa 1936.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918–1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.