Witold Chludziński (ur. 9 października 1893 w Warszawie, zm. 19 października 1977 w Kluczborku) – oficer armii rosyjskiej, Wojska Polskiego na Wschodzie i Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się w Warszawie w rodzinie Stanisława i Bronisławy z Wyrwiczów. Absolwent Wyższej Szkoły Rolniczej. W 1916 wcielony do armii rosyjskiej, a rok później mianowany podporucznikiem. Od grudnia 1917 służył w I Korpusu Polskiego w Rosji gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego.

Po rozwiązaniu korpusu, w 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego w stopniu porucznika. W szeregach 4 pułku ułanów brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Wiosną 1919 uczestniczył w zajęciu Wilna za co odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu „Virtuti Militari”.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku. W 1924 awansował na stopień rotmistrza. W kwietniu 1925 został przydzielony z macierzystego pułku do szwadronu pionierów 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii na stanowisko dowódcy szwadronu. W sierpniu 1926 został przeniesiony do 23 pułku ułanów z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku dowódcy szwadronu pionierów 3 SBK. Z dniem 1 stycznia 1928 został przydzielony do 23 puł. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 8 puku ułanów, a w czerwcu 1933 do 6 Dywizji Piechoty na stanowisko oficera taborowego. Później został przeniesiony do korpusu oficerów taborowych, w stopniu kapitana.

Wziął udział w kampanii wrześniowej. Dostał się do niewoli niemieckiej i do 1945 przebywał w oflagach. Po oswobodzeniu osiadł we wsi Bogdańczowice. Zmarł w Kluczborku i tam został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Był żonaty z Kazimierą Gąssowską, miał córkę Marię (ur. 1924).

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 104
• Krzyż Niepodległości
• Krzyż Walecznych czterokrotnie
• Srebrny Krzyż Zasługi – 1938 „za zasługi w służbie wojskowej”

Przypisy

Bibliografia

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
• Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.