Wincenty Jerzy Babecki
Badecki
pułkownik lekarz
Data i miejsce urodzenia

18 kwietnia 1890
Kluszewo-Szajec

Data i miejsce śmierci

21 lutego 1980
Warszawa

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa

Odznaczenia

Wincenty Jerzy Babecki, ps. „Badecki” (ur. 18 kwietnia 1890 w Kluszewie-Szajec, zm. 21 lutego 1980 w Warszawie) – pułkownik lekarz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 18 kwietnia 1890 we wsi Kluszewo-Szajec, w powiecie mławskim ówczesnej guberni płockiej, w rodzinie Antoniego i Józefy z Krośnickich. W czasie I wojny światowej w Legionach Polskich. Był oficerem 6 pułku piechoty.

W 1917 uzyskał dyplom lekarza medycyny na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1920–1921 pełnił służbę w 9 pułku piechoty Legionów pozostając na ewidencji kompanii zapasowej sanitarnej nr I. 24 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w Korpusie Lekarskim, w „grupie byłych Legionów Polskich”. Z dniem 14 stycznia 1925 został powołany ze stanu nieczynnego do służby czynnej, przeniesiony z 2 do 1 batalionu sanitarnego, przydzielony do Wojskowego Instytutu Przyrodoleczniczego w Warszawie, z równoczesnym odkomenderowaniem do Wojskowego Instytutu Sanitarnego do dnia 1 kwietnia 1925. W kwietniu 1925 został przydzielony do Wojskowego Instytutu Sanitarnego na stanowisko kierownika Pracowni Higieny. W 1928 pełnił służbę w Departamencie Sanitarnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. W 1929 w Londynie wziął udział w pracach ze strony rządu polskiego nad przygotowaniem zapisów Konwencji Genewskiej i jest jej w imieniu prezydenta RP, sygnatariuszem ze strony polskiej wraz z płk. Józefem Prackim 27 lipca 1929. W 1931 w Hadze i w 1933 w Madrycie uczestniczył w obradach Międzynarodowego Kongresu Medycyny i Farmacji Wojskowej. Od kwietnia 1931 do sierpnia 1937 kierował Oddziałem Higieny Wojskowej Szpitala Szkolnego Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. W lipcu 1934, w ramach programu emigracyjno – kolonialnego Ligi Morskiej i Kolonialnej, wyjechał wraz z inż. Tadeuszem Brudzińskim do Liberii, w charakterze rzeczoznawcy tamtejszego rządu do spraw higieny. We wrześniu 1935 zastąpił go dr Ludwik Anigstein. W 1936 mieszkał w Warszawie przy Alei Szucha 16 i pełnił społecznie funkcję skarbnika Polskiego Towarzystwa Zwalczania Gośćca (Reumatyzmu) z siedzibą przy ulicy Nowogrodzkiej 59. Prezesem towarzystwa był wówczas prof. dr Witold Orłowski, a sekretarzem doc. dr Eleonora Reicher. W marcu 1939 pozostawał w stanie nieczynnym.

Po wybuchu II wojny światowej i kampanii wrześniowej trafił do Francji. Tam, zarządzeniem z 12 listopada 1939 Ministra Spraw Wojskowych rządu RP na uchodźstwie, gen. Władysław Sikorskiego, został członkiem zarządu Polskiego Czerwonego Krzyża w czasie wojny. 15 maja 1940 został szefem sanitarnym 3 Dywizji Piechoty.

Pełnił służbę na stanowisku naczelnego lekarza 1 Samodzielnej Brygady Strzelców. Wiosną 1943 roku był czasowo przydzielony do Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej. Z dniem 15 kwietnia 1943 roku został przeniesiony na stanowisko referenta służby zdrowia w Oddziale IV Sztabu I Korpusu Pancerno–Motorowego.

5 lipca 1947 wrócił do Polski. 17 października 1947 został zarejestrowany w Rejonowej Komendzie uzupełnień Warszawa Miasto. Od 1956 był profesorem nadzwyczajnym Akademii Medycznej w Warszawie.

Zmarł 21 lutego 1980 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B39, rząd 7, miejsce 7).

Był żonaty z Jadwigą z Piątkowskich, z którą miał syna Adama ps. „Dama” (1927–1963), uczestnika powstania warszawskiego, ochotnika 2. kompanii Zgrupowania Krybar, i córkę Wandę (ur. 1934).

Awanse

  • chorąży
  • podporucznik
  • porucznik
  • kapitan - 24 września 1920 zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920
  • major - 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 (w 1928 zajmował 65. lokatę w korpusie oficerów zawodowych sanitarnych, w grupie lekarzy)
  • podpułkownik - 23 stycznia 1929 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 i 7. lokatą w korpusie oficerów zawodowych sanitarnych, w grupie lekarzy
  • pułkownik - 27 czerwca 1935 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 4. lokatą w korpusie oficerów zawodowych sanitarnych

Ordery i odznaczenia

Twórczość

  • Szczur i walka z nim, Wydawnictwo „Lekarza Wojskowego”, Warszawa 1926.
  • Nowy wzór osobistej karty zdrowia w wojsku, Warszawa 1929.
  • Z V-go Międzynarodowego Kongresu Medycyny i Farmacji Wojskowej w Londynie, Lekarz Wojskowy, R. X, 1929.
  • Sprawozdanie z VI-go Międzynarodowego Kongresu Medycyny i Farmacji Wojskowej w Hadze, Lekarz Wojskowy, R. XII, 1931.
  • Krótkie sprawozdanie o stanie zdrowotnym armii polskiej w latach 1922–1931, na podstawie statystyki wojskowo-lekarskiej, Lekarz wojskowy, t. XX, 1932.
  • Sprawozdanie z VII-go Międzynarodowego Kongresu Medycyny i Farmacji Wojskowej w Madrycie, Lekarz Wojskowy, R. XIV, 1933.
  • Ze statystyki samobójstw w wojsku polskiem w latach 1930–1932, Warszawa 1933.
  • Zaopatrywanie w wodę w marszu, Warszawa 1936.
  • Dur plamisty i jego zwalczanie, Warszawa 1937.
  • Dobra woda do picia, Zarząd Główny Polskiego Czerwonego Krzyża, Warszawa 1938.
  • Leczenie pracą i rehabilitacja chorych i inwalidów, Lekarski Instytut Naukowo – Wydawniczy, Warszawa 1948.
  • Słownik lekarski polsko-łaciński = Vocabularium medicum Polono-Latinum, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1978.
  • Słownik lekarski łacińsko-polski = Vocabularium medicum Latino-Polonum, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1979.
  • Złamania kości i zwichnięcia stawów : rady dla ozdrowieńców, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1973.

Przypisy

  1. ↑ Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 16.
  2. 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
  3. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 424, 542.
  4. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 8 lutego 1925 roku, s. 63.
  5. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 10 kwietnia 1925 roku, s. 199.
  6. 1 2 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 366.
  7. ↑ Dział urzędowy. Zarządzenie Ministra Spraw Wojskowych z dnia 12 listopada 1939 w sprawie działalności stowarzyszenia Polski Czerwony Krzyż w czasie wojny. „Monitor Polski”, s. 1, 268-270 z 1 grudnia 1939.
  8. ↑ Rozkazy dzienne 1943 ↓, s. 53.
  9. ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
  10. 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 3.
  11. ↑ Wincenty Jerzy Babecki w Wykazie Legionistów Polskich 1914–1918
  12. 1 2 Kolekcja ↓, s. 2.
  13. ↑ Adam Babecki. Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2022-12-21].
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 stycznia 1923, s. 29.
  15. ↑ Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 153.
  16. ↑ M.P. z 1932 r. nr 12, poz. 16.
  17. ↑ Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 169.
  18. ↑ M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 101.
  19. ↑ Ciastoń i in. 1939 ↓, s. 214.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 11 listopada 1931, s. 380.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.