| pułkownik dyplomowany piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
15 kwietnia 1897 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
2 stycznia 1974 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne |
Armia Imperium Rosyjskiego |
| Jednostki |
2 pułk strzelców |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
Wincenty Adam Emil Bąkiewicz (15 kwietnia 1897 w Gieraszowicach, zm. 2 stycznia 1974 w Londynie) – żołnierz armii rosyjskiej, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej i Polskich Sił Zbrojnych, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Stanisława i Konstancji z Rosłonowiczów. W 1917 powołany do armii rosyjskiej i skierowany do szkoły oficerskiej w Piotrogrodzie. Po jej ukończeniu mianowany dowódcą plutonu w 149 pułku piechoty. Od listopada 1918 służył w 2 pułku strzelców 5 Dywizji Strzelców Polskich. Jesienią 1919 awansowany na stopień porucznika.
Od czerwca 1920, już w kraju, walczył z bolszewikami w szeregach 2 Syberyjskiego pułku piechoty. Pod Chmielowem zdecydowanym działaniem zapobiegł rozbiciu 2 baonu. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej. Do 1927 dowodził kompanią 83 pułku piechoty, a od jesieni 1927, w stopniu kapitana był referentem w Departamencie Piechoty MSWojsk. W 1929 powrócił do 83 pułku piechoty, objął stanowisko dowódcy kompanii a później adiutanta pułku. W 1930 został skierowany na studia do Wyższej Szkoły Wojennej. Po jej ukończeniu wykładał w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Od 1934 był kierownikiem Samodzielnego Referat „Rosja” w Wydziale Studiów Oddziału II Sztabu Głównego. 27 czerwca 1935 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 roku i 27. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W kampanii wrześniowej był szefem Oddziału II dowództwa Armii „Prusy””. 25 września trafił do sowieckiej niewoli. Zwolniony na podstawie Układu Sikorski-Majski, został wyznaczony na stanowisko zastępcy szefa Oddziału II Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. W grudniu 1941 awansował na stopień podpułkownika i objął stanowisko szefa Oddziału II. Od 30 czerwca 1944 był oficerem do zleceń dowódcy 2 Korpusu Polskiego. W listopadzie tegoż roku został zastępcą dowódcy 2 Brygady Strzelców Karpackich. 1 stycznia 1945 mianowany pułkownikiem.
Po wojnie pozostał na Zachodzie. Mieszkał w Londynie i tam na cmentarzu Mortlake został pochowany.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 938
- Krzyż Walecznych (trzykrotnie)
- Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
- Złoty Krzyż Zasługi
- Medal Niepodległości (2 sierpnia 1931)
- Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)
- Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino nr 533
- Krzyż Oficerski Orderu Imperium Brytyjskiego (Wielka Brytania, 30 czerwca 1945)
- Oficer Legii Zasługi (USA, 22 stycznia 1948)
Przypisy
- 1 2 3 Polak (red.) 1993 ↓, s. 16.
- ↑ Scholze-Srokowski i Daniszewski 1930 ↓, s. 43.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 70.
- ↑ Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 306.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Polak (red.) 1993 ↓, s. 17.
- 1 2 3 4 Bakiewicz, Wincenty Adam - TracesOfWar.com [online], www.tracesofwar.com [dostęp 2022-01-30].
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 178, poz. 260 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Włodzimierz Scholze-Srokowski, Michał Daniszewski: Zarys historii wojennej 83-go Syberyjskiego pułku piechoty. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1930, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2003. ISBN 83-7188-691-8.