William Primrose

William Primrose
Data i miejsce urodzenia	23 sierpnia 1904 ; Glasgow
Data i miejsce śmierci	1 maja 1982 ; Provo
Instrumenty	altówka
Gatunki	muzyka poważna
Zawód	altowiolista
	Instrument
	altówka Amati (1600); Guarneri (1697); „MacDonald” Stradivarius (1700); „Gibson” Stradivarius (1734);
	Odznaczenia

William Primrose (ur. 23 sierpnia 1904 w Glasgow, zm. 1 maja 1982 w Provo w stanie Utah) – amerykański altowiolista pochodzenia szkockiego.

Życiorys

Uczył się gry na skrzypcach w Glasgow u Camillo Rittera, następnie uczęszczał do Guildhall School of Music w Londynie. Po raz pierwszy wystąpił publicznie w 1923 roku w londyńskiej The Queen’s Hall. W latach 1925–1927 przebywał w Belgii, gdzie studiował u Eugène’a Ysaÿe’a, za namową którego porzucił skrzypce i zaczął grać na altówce. Od 1930 do 1935 roku był członkiem London String Quartet, z którym odbył liczne tournées koncertowe. W 1937 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie do 1942 roku występował wspólnie z NBC Symphony Orchestra pod batutą Arturo Toscaniniego. Od 1939 roku prowadził własny kwartet smyczkowy. W 1955 roku otrzymał amerykańskie obywatelstwo. W latach 1954–1962 był altowiolistą Festival Quartet. Występował wspólnie z Jaschą Heifetzem, Arturem Rubinsteinem i Grigorijem Piatigorskim.

Był wykładowcą Curtis Institute of Music w Filadelfii (1942–1951), University of Southern California w Los Angeles (1962–1965), Indiana University w Bloomington (1965–1972) i Brigham Young University w Provo (1979–1982). W 1972 roku prowadził także zajęcia na Tokijskim Uniwersytecie Sztuki.

Dokonał prawykonań wielu kompozycji na altówkę pisanych przez współczesnych mu kompozytorów. Z myślą o Primrosie pisali utwory m.in. Benjamin Britten (Lachrymae na altówkę i fortepian, 1950) i Iain Hamilton (Sonata altówkowa, 1951), dedykowali mu swoje koncerty altówkowe Peter Racine Fricker (1952), Edmund Rubbra (1952), Karl Amadeus Hartmann (1953) i Darius Milhaud (1954). Primrose zamówił u Béli Bartóka koncert altówkowy, który z powodu śmierci kompozytora nie został jednak ukończony. Szkic partytury został przekazany Tiborowi Serlyemu, który uzupełnił brakujące części. Primrose dokonał prawykonania całości utworu wraz z Minneapolis Symphony Orchestra w grudniu 1949 roku.

Opublikował prace A Method for Violin and Viola Players (1960) i Technique in Memory (1963), a także autobiografię pt. Walk on the North Side (1978). Odznaczony został Orderem Imperium Brytyjskiego w stopniu komandora (1953). Dokonał licznych nagrań płytowych, w tym dzieł J.S. Bacha, G.F. Händla oraz kompozytorów XIX- i XX-wiecznych.

Grał na zabytkowych instrumentach: altówkach Amatiego z 1600 roku, Andrei Guarneriego z 1697 roku oraz „MacDonald” (1700) i „Gibson” (1734) Stradivariego.

Przypisy

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 8. Część biograficzna pe–r. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2004, s. 192. ISBN 978-83-224-0837-7.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 5 Pisc–Stra. New York: Schirmer Books, 2001, s. 2870–2871. ISBN 0-02-865530-3.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[encmuz-1] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 8. Część biograficzna pe–r. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2004, s. 192. ISBN 978-83-224-0837-7.

[baker-2] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 5 Pisc–Stra. New York: Schirmer Books, 2001, s. 2870–2871. ISBN 0-02-865530-3.