William Morris Hunt

Autoportret
Data i miejsce urodzenia

31 marca 1824
Brattleboro

Data i miejsce śmierci

8 września 1879
wyspa Appledore

Narodowość

amerykańska

Dziedzina sztuki

malarstwo, rzeźba

William Morris Hunt (ur. 31 marca 1824 w Brattleboro, zm. 8 września 1879 na wyspie Appledore) – amerykański malarz tworzący pod wpływem barbizończyków. Jeden z najważniejszych artystów amerykańskich drugiej połowy XIX wieku.

Życie i twórczość

Był jednym z pięciorga dzieci amerykańskiego kongresmena Jonathana Hunta (1787–1832). Trzy lata uczył się w Harvard College i w 1844 r. wyjechał z matką i rodzeństwem do Europy. W 1845 r. wstąpił do Akademii w Düsseldorfie, ale już w następnym roku opuścił uczelnię. Począwszy od 1846 r. uczył się malarstwa u Thomasa Couture w Paryżu. W 1851 r. zobaczył w paryskim Salonie obraz Jean-François Milleta Siewca i pod jego wpływem stał się zwolennikiem i propagatorem szkoły z Barbizon.

Hunt powrócił do Stanów Zjednoczonych w 1854 r., a dwa lata później przeniósł się do Newport w stanie Rhode Island. W 1862 r. osiadł na stałe w Bostonie, gdzie zdobył uznanie głównie jako twórca portretów. Oprócz nich malował także pejzaże, nie ograniczał się jednak do malarstwa olejnego, zajmował się też litografią i rzeźbą. W 1872 r. w czasie wielkiego pożaru w Bostonie spłonęła jego pracownia, a wraz z nią liczne prace oraz kolekcja obrazów przywiezionych z Francji. W 1878 wydał w Londynie książkę Talks about Art. Pod koniec życia wykonał dwa duże murale w New York State Capitol w Albany.

Artysta przyczynił się do rozpropagowania sztuki francuskiej w Stanach Zjednoczonych, szczególnie cenił Milleta i Gustava Courbeta. Odrzucał założenia tradycyjnej amerykańskiej szkoły Hudson River, przez co narażał się na ostrą krytykę środowisk akademickich. Wspólnie z Elihuem Vedderem (1836-1923), Albionem Harrisem Bicknellem (1835-1915), Edwardem C. Cabotem (1818-1901) i Martinem Brimmerem (1830-1896), kolekcjonerem i założycielem Boston's Museum of Fine Arts, założył klub Allston. Wśród jego uczniów byli John La Farge (1835-1910), William, Henry, James i Sarah Wyman Whitman. Hunt kształcił również kobiety, za co go potępiano (były to m.in. Maria Oakey Dewing (1845-1927), Elizabeth Boot Duveneck (1846-1888) i Ellen Day Hale (1855-1940)).

Malarz zmarł w niewyjaśnionych do końca okolicznościach na wysepce Appledore w archipelagu Isles of Shoals położonym u wybrzeży stanów Maine i New Hampshire. W czasie samotnego spaceru utopił się w stawie, prawdopodobnie zasłabł i wpadł do wody, ale podejrzewano również samobójstwo. Jego ciało znalazła przyjaciółka, poetka i pisarka Celia Thaxter, która gościła go w swoim domu. Hunt był w złym stanie psychicznym i najprawdopodobniej od lat cierpiał na chorobę afektywną dwubiegunową.

Upamiętnienie

Po śmierci artysty jego imieniem nazwano bibliotekę w Museum of Fine Arts w Bostonie.

Dwie dekady po śmierci Hunta, jego była uczennica Helen Mary Knowlton opublikowała biografię malarza zatytułowaną The Art-Life of William Morris Hunt.

Największy zbiór prac Hunta posiadają m.in. Museum of Fine Arts w Bostonie, Metropolitan Museum of Art, Luwr, Fine Arts Museums of San Francisco, National Gallery of Art i Pennsylvania Academy of the Fine Arts.

Rodzina

William Morris Hunt od 1855 był żonaty z Louise Dumaresq Perkins. Małżeństwo miało pięcioro dzieci.

Bracia

  • Richard Morris Hunt (1827-1895) był wybitnym architektem.
  • Leavitt Hunt (1831-1907) został znanym fotografem i prawnikiem.
  • Jonathan Hunt był lekarzem w Paryżu, popełnił samobójstwo.

Przypisy

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.