Wilczka w Wilkanowie | |
| Kontynent | |
|---|---|
| Państwo | |
| Lokalizacja | |
| Potok | |
| Długość | 18,19 km |
| Powierzchnia zlewni |
47 km² |
| Źródło | |
| Miejsce | Hala pod Śnieżnikiem |
| Wysokość |
ok. 1155 m n.p.m. |
| Współrzędne | |
| Ujście | |
| Recypient | Nysa Kłodzka |
| Miejsce |
Bystrzyca Kłodzka (Niedźwiedna) |
| Wysokość |
346 m n.p.m. |
| Współrzędne | |
Położenie na mapie gminy Bystrzyca Kłodzka | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego | |
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego | |
Wilczka (po 1945 r. również Wilczy Potok, dawniej niem. Wölfel) – potok, prawy dopływ Nysy Kłodzkiej o długości 18,19 km.
Potok wypływa z Masywu Śnieżnika. Jego źródła znajdują się na Hali pod Śnieżnikiem na południowo-zachodnim stoku Śnieżnika, na wysokości ok. 1155 m n.p.m., bezpośrednio pod Schroniskiem "Na Śnieżniku". Początkowo płynie przez głęboką dolinę wyżłobioną w łupkach łyszczykowych. Przepływa przez dwie miejscowości: Międzygórze i Wilkanów. Poniżej Międzygórza wypływa na płaski teren Rowu Górnej Nysy na terenie Kotliny Kłodzkiej. Uchodzi do Nysy Kłodzkiej na południowych przedmieściach Bystrzycy Kłodzkiej, w okolicach przysiółka Niedźwiedna, na wysokości około 345 m n.p.m.
Wodospad
Powyżej Międzygórza potok spada z wysokiego na 22 m progu tworząc Wodospad Wilczki – drugi pod względem wysokości w polskich Sudetach. Jego powstanie związane jest ze wznoszeniem się trzeciorzędowego uskoku przerywającego bieg potoku. Wodospad stanowi jedną z większych atrakcji turystycznych okolicy, przyciągając turystów do Miedzygórza już od XVIII wieku. Przed powodzią w 1997 roku wodospad miał wysokość 27 metrów i formę kaskady. Był on wówczas pierwszym co do wysokości w Sudetach (ex aequo z Wodospadem Kamieńczyka w Karkonoszach).
Zapora
Na potoku, w Międzygórzu, około 500 m poniżej wodospadu znajduje się kamienna zapora tworząca suchy zbiornik retencyjny. Zbudowano ją w latach 1906-1908 po serii katastrofalnych powodzi, które wystąpiły na tych terenach pod koniec XIX i na początku XX wieku.
W 1920 r. wybudowano przy zaporze dom dla stróża. Pierwszym zaporowym był pan Blaser w latach 1920 do 1938, a po nim Hermann Rauhut od 1 maja 1938 do 1946, do czasu wysiedlenia.
Zapor ma 102 m długości i 29 m wysokości. Zbiornik retencyjny może pomieścić około 1 mln m³ wody. Udostępnione jest przejście koroną zapory.
Powódź stulecia w 1997 roku na zaporze w Wilczce rozpoczęła się od zapełnienia suchego zbiornika przeciwpowodziowego i przelania wody przez zaporę oraz zalania terenów wokół zapory.
Galeria
- Wodospad Wilczki w Międzygórzu
- Zapora zbiornika retencyjnego
- Wilczka widziana z zapory
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, s. 364-366. ISBN 83-7005-341-6.
- ↑ Wilczka na mapie Geoportalu Polskiej Infrastruktury Informacji Przestrzennej. Główny Geodeta Kraju. [dostęp 2017-07-17].
- ↑ Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 1. Wody płynące, źródła, wodospady, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 313, ISBN 83-239-9607-5.
- ↑ Wilczka na mapie Geoportalu Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej >> Moduł: Obszary Dorzeczy (wynik wyszukiwania). Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej. [dostęp 2017-07-17].
- ↑ Miedzygorze, Zapora na Wilczce. Polska-org. [dostęp 2019-03-18]. (pol.).
- ↑ Maciej Maciejewski: Remont tamy w Międzygorzu. TVP Wrocław, 2016-09-25. [dostęp 2019-03-18]. (pol.).
Bibliografia
- Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, ISBN 83-7005-341-6
- Słownik Geograficzno-Krajoznawczy Polski, Elżbieta Bajkiewicz-Grabowska (red.), Iwona Swenson (red.), Zofia Aleksandrowicz, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, ISBN 83-01-12677-9, OCLC 830195866.
- Krzysztof R. Mazurski Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie, SUDETY Oficyna Wydawnicza Oddziału Wrocławskiego PTTK, Wrocław 1995, ISBN 83-85550-48-8
Linki zewnętrzne
- Automatyczne stacje pomiaru wody: w Międzygórzu i w Wilkanowie