Wilczka

Wilczka w Wilkanowie
Kontynent

Europa

Państwo

 Polska

Lokalizacja

woj. dolnośląskie

Potok
Długość 18,19 km
Powierzchnia zlewni

47 km²

Źródło
Miejsce Hala pod Śnieżnikiem
Wysokość

ok. 1155 m n.p.m.

Współrzędne

50°12′44,2″N 16°49′50,1″E/50,212277 16,830587

Ujście
Recypient Nysa Kłodzka
Miejsce

Bystrzyca Kłodzka (Niedźwiedna)

Wysokość

346 m n.p.m.

Współrzędne

50°16′44,1″N 16°38′36,2″E/50,278916 16,643388

Położenie na mapie gminy Bystrzyca Kłodzka
Położenie na mapie Polski
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego

Wilczka (po 1945 r. również Wilczy Potok, dawniej niem. Wölfel) – potok, prawy dopływ Nysy Kłodzkiej o długości 18,19 km.

Potok wypływa z Masywu Śnieżnika. Jego źródła znajdują się na Hali pod Śnieżnikiem na południowo-zachodnim stoku Śnieżnika, na wysokości ok. 1155 m n.p.m., bezpośrednio pod Schroniskiem "Na Śnieżniku". Początkowo płynie przez głęboką dolinę wyżłobioną w łupkach łyszczykowych. Przepływa przez dwie miejscowości: Międzygórze i Wilkanów. Poniżej Międzygórza wypływa na płaski teren Rowu Górnej Nysy na terenie Kotliny Kłodzkiej. Uchodzi do Nysy Kłodzkiej na południowych przedmieściach Bystrzycy Kłodzkiej, w okolicach przysiółka Niedźwiedna, na wysokości około 345 m n.p.m.

Wodospad

Powyżej Międzygórza potok spada z wysokiego na 22 m progu tworząc Wodospad Wilczki – drugi pod względem wysokości w polskich Sudetach. Jego powstanie związane jest ze wznoszeniem się trzeciorzędowego uskoku przerywającego bieg potoku. Wodospad stanowi jedną z większych atrakcji turystycznych okolicy, przyciągając turystów do Miedzygórza już od XVIII wieku. Przed powodzią w 1997 roku wodospad miał wysokość 27 metrów i formę kaskady. Był on wówczas pierwszym co do wysokości w Sudetach (ex aequo z Wodospadem Kamieńczyka w Karkonoszach).

Zapora

Na potoku, w Międzygórzu, około 500 m poniżej wodospadu znajduje się kamienna zapora tworząca suchy zbiornik retencyjny. Zbudowano ją w latach 1906-1908 po serii katastrofalnych powodzi, które wystąpiły na tych terenach pod koniec XIX i na początku XX wieku.

W 1920 r. wybudowano przy zaporze dom dla stróża. Pierwszym zaporowym był pan Blaser w latach 1920 do 1938, a po nim Hermann Rauhut od 1 maja 1938 do 1946, do czasu wysiedlenia.

Zapor ma 102 m długości i 29 m wysokości. Zbiornik retencyjny może pomieścić około 1 mln m³ wody. Udostępnione jest przejście koroną zapory.

Powódź stulecia w 1997 roku na zaporze w Wilczce rozpoczęła się od zapełnienia suchego zbiornika przeciwpowodziowego i przelania wody przez zaporę oraz zalania terenów wokół zapory.

Galeria

Przypisy

Bibliografia

  • Słownik geografii turystycznej Sudetów. Marek Staffa (redakcja). T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, ISBN 83-7005-341-6
  • Słownik Geograficzno-Krajoznawczy Polski, Elżbieta Bajkiewicz-Grabowska (red.), Iwona Swenson (red.), Zofia Aleksandrowicz, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, ISBN 83-01-12677-9, OCLC 830195866.
  • Krzysztof R. Mazurski Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie, SUDETY Oficyna Wydawnicza Oddziału Wrocławskiego PTTK, Wrocław 1995, ISBN 83-85550-48-8

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.