Wiktor Syczugow
Data i miejsce urodzenia

1837
Petersburg

Data i miejsce śmierci

23 czerwca 1892
Warszawa

Narodowość

rosyjska

Alma mater

Akademia Sztuk Pięknych w Petersburgu

Uczelnia

Akademia Sztuk Pięknych w Petersburgu

Nagrody

trzy srebrne i jeden złoty medal

Wpływy

Konstantin Thon

Wpłynął na

Aleksandr Puring

Praca
Biuro

Kijów

Budynki

Cerkiew św. Mikołaja w Dratowie, Cerkiew Opieki Matki Bożej w Kobylanach, Cerkiew Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Sosnowicy, Sobór w Radomiu, Cerkiew w Tarnawatce, Cerkiew w Szóstce

Projekty

Cerkiew Świętych Kosmy i Damiana w Łomazach, Cerkiew Narodzenia Matki Bożej w Tyszowcach, Cerkiew Świętych Cyryla i Metodego w Chełmie

Wiktor Iwanowicz Syczugow (ur. 1837 w Petersburgu, zm. 23 czerwca 1892 w Warszawie) – rosyjski architekt, akademik architektury.

Życiorys

W latach 60. XIX w. ukończył studia na Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, gdzie studiował architekturę pod kierunkiem Konstantina Thona. Ukończył akademię z trzema medalami srebrnymi i jednym złotym za wykonane w ramach studiów projekty. Tytuł akademika nadano mu w 1867 za pracę na temat „Projekt monasteru”.

Od 1871 był związany z Kijowem. Wykonał szereg projektów na potrzeby Ławry Peczerskiej: budynku szkoły malarskiej, domu gościnnego i siedziby monasterskiej drukarni. W Kijowie projektował również budynki mieszkalne. Według jego planu wzniesiono krzyż na grobie Tarasa Szewczenki na Tarasowej Górze k. Kaniowa (ob. terytorium Narodowego Rezerwatu Szewczenki).

Od 1885 do 1887 był architektem gubernialnym w Grodnie. W ostatnich latach życia był urzędnikiem do specjalnych poruczeń przy generał-gubernatorze warszawskim, od 1887 mieszkał w Warszawie na stałe.

Autor projektów trzynastu (według innego źródła – jedenastu) cerkwi prawosławnych wzniesionych od podstaw na ziemi chełmskiej (w guberniach lubelskiej i siedleckiej) oraz ponad sześćdziesięciu planów przebudów obiektów sakralnych na potrzeby parafii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Cerkwie prawosławne projektował w obowiązującym w Rosji stylu bizantyjsko-rosyjskim w różnych jego wariantach.

Pochowany na warszawskim cmentarzu prawosławnym; jego grób nie zachował się.

Prace

Zachowane w pierwotnym stanie

Cerkwie przekształcone na kościoły

Zburzone po 1918 r.

Przebudowy

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Сычугов, Виктор Иванович
  2. ↑ Сычугов Виктор Иванович. [dostęp 2013-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-09)].
  3. 1 2 3 4 Сычугов Виктор Иванович. [dostęp 2013-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-11)].
  4. ↑ Тарасова гора
  5. ↑ Paulina Cynalewska-Kuczma, Architektura cerkiewna Królestwa Polskiego narzędziem integracji z Imperium Rosyjskim, Poznań: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Adama Mickiewicza, 2004, s. 97, ISBN 83-232-1463-8, OCLC 69452580.
  6. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 B. Seniuk, Prawosławne cerkwie guberni lubelskiej i siedleckiej zrealizowane według projektów arch. Wiktora Iwanowicza Syczugowa, członka Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu [w:] Do piękna nadprzyrodzonego. Sesja naukowa na temat rozwoju sztuki sakralnej od X do XX wieku na terenie dawnych diecezji chełmskich Kościoła rzymskokatolickiego, prawosławnego, greckokatolickiego. Chełm: Muzeum Chełmskie, 2003, s. 276-277. ISBN 83-914960-6-6.
  7. 1 2 Paulina Cynalewska-Kuczma, Architektura cerkiewna Królestwa Polskiego narzędziem integracji z Imperium Rosyjskim, Poznań: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Adama Mickiewicza, 2004, s. 97-98, ISBN 83-232-1463-8, OCLC 69452580.
  8. ↑ Paulina Cynalewska-Kuczma, Architektura cerkiewna Królestwa Polskiego narzędziem integracji z Imperium Rosyjskim, Poznań: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Adama Mickiewicza, 2004, s. 150, ISBN 83-232-1463-8, OCLC 69452580.
  9. ↑ Kościół św. Stanisława (garnizonowy). [dostęp 2013-08-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-03-13)].
  10. ↑ Chołmszczyna i Pidlaszszja. Istoryko-etnohraficzne doslidżennja, Kijów, Rodowid, 1997, s.168
  11. ↑ Marzena Gałecka, Straty i Zniszczenia poniesione w zabytkach nieruchomych w okresie I Wojny Światowej na obszarze województwa Lubelskiego (w jego aktualnych granicach) Raport, 2012.
  12. ↑ Острув-Любельски|Церковь Казанской иконы Божией Матери [online], sobory.ru [dostęp 2020-01-28].
  13. ↑ A. Bobryk, I. Kochan, Ślady przeszłości. Historia i teraźniejszość prawosławia na południowo-zachodnim Podlasiu w świadomości społecznej, Siedleckie Towarzystwo Naukowe, Siedlce 2010, s.145-146
  14. ↑ G. J. Pelica: Ślady zapomnianego piękna. Włodawa i okolice. Włodawa: Parafia Narodzenia Przenajświętszej Bogarodzicy we Włodawie, 2009, s. 5-10. ISBN 83-85368-31-0.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.