| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie |
lekarz |
| Narodowość |
polska |
| Rodzice | |
| Małżeństwo |
Maria z d. Majewska |
| Dzieci |
Aleksandra, Kazimiera, Tadeusz, Bolesław |
| Krewni i powinowaci |
Władysław Majewski (teść) |
| Odznaczenia | |
Wiktor Feliks Fiweger, właśc. Vieweger (ur. 1 listopada 1865 w Warszawie, zm. 5 grudnia 1938 w Lesznie) – polski lekarz oficer wojskowy.
Życiorys
Urodził się 1 listopada 1865 w Warszawie. Był potomkiem rodziny pochodzącej z obszaru Niderlandów i pierwotnie noszącej nazwisko Vieweger. Był synem Antoniego (1818–1901, nauczyciel filolog klasyczny i dyrektor gimnazjum). W rodzinnym mieście ukończył naukę w szkole średniej oraz studia medyczne. W 1893 uzyskał dyplom lekarza. Jako lekarz początkowo praktykował na Lubelszczyznie, a następnie na ziemiach ukraińskich. W 1895 osiadł w Grójcu. Należał do PPS. W 1904 w stopniu pułkownika lekarza został powołany do służby w szeregach Armii Imperium Rosyjskiego podczas wojny rosyjsko-japońskiej. Potem wstąpią do służby kolejowej na Syberii i pracował w Ołowiannej oraz w Czycie w górach Ałtaj. Przez kilka lat przebywał w Krasnojarsku, gdzie podczas I wojny światowej wspierał polskich jeńców i wygnańców, przyjmując ich w swoim domu oraz udostępniając mieszkanie na spotkania. Gościł m.in. swojego teścia Władysława Majewskiego. Po tym jak sformowano 5 Dywizję Strzelców Polskich w Nowonikołajewsku zrezygnował ze swojej pracy i objął funkcje naczelnego lekarza jednostki i jednocześnie chirurga w szpitalu dywizyjnym. W służbie przy Dywizji udzielały się także jego dzieci.
W 1920 na statku „Woroneż” wraz z bliskimi powrócił do niepodległej już Polski. Od tego czasu pracował jako lekarz garnizonowy w Jarosławiu. W Wojsku Polskim został zweryfikowany w stopniu podpułkownika lekarza w rezerwie ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie umieszczony w grupie oficerów pospolitego ruszenia. Według stanu z 1922 posiadał przydział do Kompanii Zapasowej Sanitarna 2, a w 1923, 1924 był przydzielony do 9 batalionu sanitarnego w Siedlcach. Potem był lekarzem w PKP pracując w Mińsku Mazowieckim, następnie w Brześciu (1925), a ostatecznie w Lesznie. Był specjalistą chirurgii kobiecej.
Zarządzeniem prezydenta RP Ignacego Mościckiego z 7 lipca 1931 został odznaczony Medalem Niepodległości za pracę w dziele odzyskania niepodległości.
Z żoną Marią (z domu Majewską) miał córki Aleksandrę (po mężu Florek, przy Dywizji Syberyjskiej służyła jako siostra miłosierdzia) i Kazimierę (ur. 1893, zamężna z dr Julianem Szpunarem, przy 5DS prowadziła kurs samarytański i szpital dla rekonwalescentów, lekarka i poetka w Lesznie) oraz synów Tadeusza (ur. ok. 1895, z Syberii przedarł się ziemie polskie i jako kapitan 36 pułku piechoty poległ w walkach z Ukraińcami w 1919 i Bolesława (inżynier rolnik, także służył w Dywizji Syberyjskiej). Zmarł 5 grudnia 1938 w Lesznie. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu parafialnym.
Przypisy
- 1 2 Alfabetyczny spis oficerów rezerwy. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 66.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Szpunar 1939 ↓, s. 55.
- 1 2 3 4 5 6 7 Domagała 2020 ↓.
- 1 2 Cmentarz Stare Powązki: ANTONI VIEWEGER, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2022-07-24].
- ↑ Ś. p. Antoni Vieweger. „Kurier Warszawski”. Nr 40, s. 5, 27 stycznia (9 lutego) 1901.
- 1 2 3 Urzędowy spis lekarzy uprawnionych do wykonywania praktyki lekarskiej oraz aptek w Rzeczypospolitej Polskiej. Warszawa: 1925, s. 211.
- ↑ Ogłoszenie. „Kurier Warszawski”. Nr 194, s. 8, 4 (16) lipca 1895.
- 1 2 3 4 5 Szpunar 1939 ↓, s. 56.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1212.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1134.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1175.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1071.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 156, poz. 227.
- ↑ Urzędowy spis lekarzy uprawnionych do wykonywania praktyki lekarskiej oraz aptek w Rzeczypospolitej Polskiej. Warszawa: 1925, s. 331.
- ↑ Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918–1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1934, s. 186.
- ↑ W obronie Lwowa i Wschodnich Kresów. Polegli od 1-go listopada 1918 do 30-go czerwca 1919 r.. Lwów: Straż Mogił Polskich Bohaterów, 1926, s. 91.
- ↑ Wiktor Feliks Fiweger. polskaniezwykla.pl. [dostęp 2022-07-24].
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Julian Szpunar. Z żałobnej karty. Ś. p. dr. med. Wiktor Feliks Fiweger. „Sybirak”. Nr 1 (17), s. 55-56, Styczeń 1939.
- Łukasz Domagała: Leczył i operował ludzi w gorach Ałtaj. mbpleszno.pl, 2020-11-01. [dostęp 2022-07-24].