Wiktor Astafjew
Виктор Петрович Астафьев

Pomnik Astafjewa w Krasnojarsku
Imię i nazwisko

Wiktor Pietrowicz Astafjew

Data i miejsce urodzenia

1 maja 1924
Owsianka

Data i miejsce śmierci

29 listopada 2001
Krasnojarsk

Narodowość

rosyjska

Język

rosyjski

Dziedzina sztuki

proza, esej, dramat, scenariusze

Ważne dzieła
  • Pasterz i pasterka
  • Królowa ryb
Odznaczenia

Wiktor Pietrowicz Astafjew (ros. Виктор Петрович Астафьев; ur. 1 maja 1924 w Owsiance (Kraj Krasnojarski), zm. 29 listopada 2001 w Krasnojarsku) – rosyjski pisarz i scenarzysta. W prozie podejmował wątki psychologiczno-obyczajowe, ukazując życie mieszkańców Syberii (gdzie wychował się w domu dziecka i mieszkał) i zagrożenie piękna jej przyrody, jak i problem przestępczości w ZSRR.

Uczył się w szkole w Igarce, gdzie skończył 6 klas, w latach 1941–1942 uczył się w szkole uniwersytetu fabryczno-zawodowego. Następnie ochotniczo zgłosił się na front, gdzie był kierowcą i łącznikiem brygady artylerii, w 1943 został kontuzjowany i ciężko ranny.

Od 1945 mieszkał w mieście Czusowoj, a od 1963 w Permie, w 1951 opublikował swoje pierwsze opowiadanie. W 1958 został członkiem Związku Pisarzy ZSRR, w latach 1959–1961 uczył się na wyższych kursach literackich w Moskwie przy Instytucie Literackim im. Gorkiego. Od końca lat 60. mieszkał w Wołogdzie, później w Krasnojarsku i w rodzinnej wsi.

Wybrana twórczość

Powieści

  • 1953 – Do buduszczej wiesny (ros. До будущей весны)
  • 1958 – Tajut sniega (ros. Тают снега)
  • 1995 – Prokljaty i ubity (ros. Прокляты и убиты)

Nowele i opowiadania

  • 1958 – Pieriewał (ros. Перевал)
  • 1960 – Starodub (ros. Стародуб)
  • 1966 – Kradzież (ros. Кража)
  • 1967 – Gdie-to griemit wojna (ros. Где-то гремит война)
  • 1968 – Ostatni pokłon (ros. Последний поклон)
  • 1968 – Fotografija, na kotoroj mienia niet (ros. Фотография, на которой меня нет)
  • 1970 – Slakotnaja osien' (ros. Слякотная осень)
  • 1960–1972 - Zwiezdopad (ros. Звездопад)
  • 1976 – Królowa ryb (ros. Царь-рыба)
  • 1984 – Łowla pieckariej w Gruzii (ros. Ловля пескарей в Грузии)
  • 1987 – Smutny kryminał (ros. Печальный детектив)
  • 1995 – Tak choczetsia żyt' (ros. Так хочется жить)
  • 1995–1996 - Obierton (ros. Обертон)
  • 1997 – Iz tichogo swieta (ros. Из тихого света)
  • 1998 – Wiesiołyj sołdat (ros. Весёлый солдат)
  • Wasiutkino oziero (ros. Васюткино озеро)

Sielanki

  • 1967 – Pasterz i pasterka (ros. Пастух и пастушка)
  • 1968 – Kon' s rozowoj griwoj (ros. Конь с розовой гривой)
  • 1987 – Ludeczka (ros. Людочка)

Dramaty

  • 1980 – Prosti mienia (ros. Прости меня)

Nagrody i odznaczenia

Przypisy

  1. Astafjew Wiktor P., [w:] Encyklopedia PWN [dostęp 2017-11-20].
  2. Polska Bibliografia Literacka (PBL) [online], pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2017-11-20].
  3. Polska Bibliografia Literacka (PBL) [online], pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2017-11-20].
  4. Królowa ryb • Astafiew Wiktor • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl [online], www.biblionetka.pl [dostęp 2017-11-20].
  5. Polska Bibliografia Literacka (PBL) [online], pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2017-11-20].
  6. Pasterz i pasterka • Astafiew Wiktor • książka - recenzje, opisy, opinie » BiblioNETka.pl [online], www.biblionetka.pl [dostęp 2017-11-20].
  7. Polska Bibliografia Literacka (PBL) [online], pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2017-11-20].
  8. Polska Bibliografia Literacka (PBL) [online], pbl.ibl.poznan.pl [dostęp 2017-11-20].

Bibliografia

Źródła w języku rosyjskim

Źródła w języku polskim

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.