| chorąży | |
| Data i miejsce urodzenia |
25 czerwca 1893 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
9 września 1981 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1915–1918, 1920–1939 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
Wiktor Żywicki (ur. 25 czerwca 1893 w Parchowie, zm. 9 września 1981 w Bytowie) – chorąży Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Józefa (zm. 1933), rolnika i Anny z Pawelskich. W latach 1899–1907 uczęszczał do szkoły ludowej w rodzinnej wsi. Po ukończeniu nauki pracował w gospodarstwie rolnym ojca.
2 kwietnia 1915 został wcielony do armii niemieckiej i przydzielony do 58 pułku piechoty w Legnicy. Po kilku miesięcznym szkoleniu został przeniesiony do 270 pułku piechoty na froncie rosyjskim. W listopadzie 1917 razem z pułkiem został przeniesiony na front francuski. Wziął udział między innymi w bitwie nad Sommą. W czasie pobytu na froncie francuskim został ranny, awansowany na starszego szeregowca i odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy. 18 grudnia 1918 został zwolniony z armii niemieckiej.
14 lutego 1920 wstąpił jako ochotnik do 66 Kaszubskiego pułku piechoty. W bitwie pod Horodcem, dowodząc plutonem w 10 kompanii przeprowadził brawurowy atak, który zadecydował o zdobyciu znacznego terenu. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i awansowany na stopień sierżanta. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w zawodowej służbie wojskowej. Służył w 1 batalionie strzelców w Chojnicach. W 1932 ukończył siedem klas szkoły powszechnej w Chojnicach. Awansował na chorążego. Wziął udział w kampanii wrześniowej.
Po zakończeniu II wojny światowej prowadził własne gospodarstwo rolne i pracował w zakładach państwowych. Zmarł w Bytowie, pochowany na cmentarzu w Parchowie.
Był żonaty z Agnieszką z Paszylków, dzieci: Bolesław (ur. 1922), Irena (ur. 1926), Lubomiła (ur. 1929), Zbigniew (ur. 1934).
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 412 (108) – 19 lutego 1921
- Medal Niepodległości – 27 czerwca 1938 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”
- Brązowy Krzyż Zasługi – 1938 „za zasługi w służbie wojskowej”
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Odznaka za Rany i Kontuzje z jedną gwiazdką
- Krzyż Żelazny II klasy
Uwagi
- ↑ Wiktor Żywicki w kwestionariuszu kawalera Orderu Virtuti Militari napisał 27 marca 1934, że posiada krzyż z wybitym na stronie lewej numerem „108”, natomiast Naczelny Wódz dekretem L. 11430/V. M. Adj. Gen. z 19 lutego 1921 nadał mu krzyż z numerem „412”.
Przypisy
- 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-11-28]..
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
- 1 2 3 4 5 6 7 Polak (red.) 1991 ↓, s. 169.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 3, 4.
- 1 2 3 4 5 6 Kolekcja ↓, s. 4.
- ↑ Jankiewicz 1929 ↓, s. 35.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 26 czerwca 1922, s. 468.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-11-28]..
- ↑ M.P. z 1938 r. nr 177, poz. 323.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-11-28]..
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 31 października 1938, s. 8.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-11-28]..
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 3.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 1 foto..
Bibliografia
- Żywicki Wiktor. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.5-482 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-11-22].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
- Wacław Jankiewicz: Zarys historii wojennej 66-go Kaszubskiego Pułku Piechoty im. Marszałka J. Piłsudskiego. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.