Wieprzoryjki
Choeronycterini
Solmsen, 1998

Przedstawiciel plemienia – wieprzoryjek meksykański (Choeronycteris mexicana)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

nietoperze

Podrząd

mroczkokształtne

Nadrodzina

Noctilionoidea

Rodzina

liścionosowate

Podrodzina

jęzorniki

Plemię

wieprzoryjki

Typ nomenklatoryczny

Choeronycteris Tschudi, 1844

Synonimy
  • Choeronycterini: R.J. Baker, Hoofer, Porter & Van Den Bussche, 2003
  • Choeronycterina: R.J. Baker, Hoofer, Porter & Van Den Bussche, 2003
  • Anourina R.J. Baker, Hoofer, Porter & Van Den Bussche, 2003
  • Anourina: R.J. Baker, Solari, Cirranello & Simmons, 2016
Rodzaje

8 rodzajów – zobacz opis w tekście

Wieprzoryjki (Choeronycterini) – plemię ssaków z podrodziny jęzorników (Glossophaginae) w obrębie rodziny liścionosowatych (Phyllostomidae).

Występowanie

Plemię obejmuje gatunki występujące w krainie neotropikalnej.

Systematyka

Do plemienia należą następujące rodzaje:

  • Anoura J.E. Gray, 1838brakogonek
  • Hylonycteris O. Thomas, 1903 – nietopernik – jedynym przedstawicielem jest Hylonycteris underwoodi O. Thomas, 1903 – nietopernik stokowy
  • Choeroniscus O. Thomas, 1928długoryjek
  • Choeronycteris Tschudi, 1844 – wieprzoryjek – jedynym przedstawicielem jest Choeronycteris mexicana Tschudi, 1844 – wieprzoryjek meksykański
  • Dryadonycteris Nogueira, I.P. Lima, Peracchi & Simmons, 2012 – driadek – jedynym przedstawicielem jest Dryadonycteris capixaba Nogueira, I.P. Lima, Peracchi & Simmons, 2012 – driadek leśny
  • Musonycteris Schaldach & McLaughlin, 1960 – bananówek – jedynym przedstawicielem jest Musonycteris harrisoni Schaldach & McLaughlin, 1960 – bananówek meksykański
  • Lichonycteris O. Thomas, 1895jęzornicznik
  • Scleronycteris O. Thomas, 1912 – językowiec – jedynym przedstawicielem jest Scleronycteris ega O. Thomas, 1912 – językowiec amazoński

Uwagi

  1. 1 2 Nomen nudum.
  2. Nomen nudum: typ nomenklatoryczny: Anoura J.E. Gray, 1838.

Przypisy

  1. E.-H. Solmsen. New World nectar-feeding bats: biology, morphology and craniometric approach to systematics. „Bonner Zoologische Monographien”. 44, s. 97, 1998. (ang.).
  2. Baker i in. 2003 ↓, s. 23.
  3. 1 2 Baker i in. 2003 ↓, s. 24.
  4. R.J. Baker, S. Solari, A. Cirranello & N.B. Simmons. Higher Level Classification of Phyllostomid Bats with a Summary of DNA Synapomorphies. „Acta Chiropterologica”. 18 (1), s. 27, 2016. DOI: 10.3161/15081109ACC2016.18.1.001. (ang.).
  5. 1 2 Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 102-103. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol.  ang.).
  6. 1 2 C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 170–172. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.).
  7. N. Upham, C. Burgin, J. Widness, M. Becker, C. Parker, S. Liphardt, I. Rochon & D. Huckaby: Treeview of Mammalian Taxonomy Hierarchy. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 1.11) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2023-01-12]. (ang.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.